in een vier,
Ende die hertoghe en sal niet van hier
760
Mi ontriden,
ic en salne
vanghen
Ende ane enen boom doen hanghen,
Bi minen god Apolijn.
Gawi,
Floerant neve mijn,
Ende laet ons vanghen den hoghen baroen!
765
Floerant:
O edel oem, dat hebben wi goet te doen,
Want hi es van wapen bloet.
Tooneel III
(
Abelant; buiten bij de gelieven
)
Floerant:
Staet op, hoghe gheboren ghenoet
Van Bruyswijc, coene wigant!
Ghi selt besitten Abelant,
770
Die soete stede, dat scoene juweel;
Daer staet verborghen een casteel,
Daer seldi werden casteleyn.
Het staet op soe scoene pleyn,
Dat men dies ghelike niet en vint.
775
Die hertoghe:
Van gode so moetti sijn ghescint,
Fel
Sarrasijn, vul keitijf!
Bi mijnder wet, het cost u dlijf,
Dat ghi mi heden quaemt soe bi.
Floerant:
O edel here, van herten vri,
780
Laet sinken uwen hoghen moet:
Hoghen roem en was noit goet.
Want ghi moet verwonnen bliven,
Ende daer toe
sal men u ontliven,
Want ghi hebt die doet verdient.
785
Die hertoghe:
Ay mi, dit spel es mi ontsient,
Want ic hebbe mijn sweert verloren.
God, die van der maghet was gheboren,
Moeten
bedroeven, diet mi nam
Ende al heimelijc tot mi quam,
790
Daer ic in groter vrouden
lach.
Met rechten ic dat wel claghen mach
Dat ic verloren hebbe minen Brant.
Bi mijnder trouwen, haddicken in mijn hant,
Ghine sout mi niet vangen, fel keitijf!
795
Die roede lioen:
Her hertoghe, laet dese worden een blijf,
Uwen overmoet wert nu ghevelt.
Ic mene dat ghijt becopen selt,
Dat u vorders
hebben ghedaen.
Voer Abelant sachic verslaen
800
Minen vader van uwer partien:
Dat dede Gheraert van Normandien,
Versloech den lieven vader mijn,
Ende u vader, bi Apolijn,
Versloech minen oem Eysenbaert
805
Ende twee ridders van hogher aert,—
Mijnder moien kinder,
als ghi moghet horen,
Uut Antiotsen waren si gheboren,—
Versloech u vader met sijnder ghewelt:
Ic mene, dat ghijt becopen selt,
810
Bi minen god Apolijn,
Ende mine dochter Florentijn
Salic leveren doen den brant.
Die hertoghe:
Och edel here van Abelant,
Doet met mi dat ghi begheert;
815
Maer Florentijn, die es wel weert
Te draghen crone voer elken man;
Want biden vader, die mi ghewan,
Si heeft te male
een reine lijf,
Si en was noch noit niemans wijf,
820
Dat wetic wel, te gheenre ure,
Si es ene edel creature:
Sijt haers ghenadich, hoghe baroen!
Die roede lioen:
Bi minen groten god Mahoen,
Dan
lietic om al die werelt niet:
825
Si sal daer omme berren, wats gesciet,
Dat sie nie
groete van u ontfinc.
Tooneel IV
(
In Gloriants kerker
)
Die hertoghe:
Ay, gheweldich hemels coninc,
Nu bewaert dat edel wijf;
Al eest
dat ic verliese mijn lijf,
830
Bewaert die scoene Florentijn:
Dies biddic u, werde sceppere mijn,
Dat si die doot mach ontgaen
Ende kerstenheit moet ontfaen;
Dies biddic u, moeder ende maeght,
835
Want si een reine herte draeght,
Ende heeft te male ene edel nature,
Moeder gods, bewaert die scoene creature;
Dies biddic u, god, doer uwen oetmoet,
Want gherechte minne ons beiden doet,
840
Dat wi sijn in dit verdriet.
Ay god, nu en wilt vergheten niet,
Dat u die minne daer toe dwanc,
Dat ghi ane ene wigaertranc
Ontfinc menschelijc nature:
845
Dat was Maria, die maghet pure,
Die u ontfinc in reinen live,
Dat noit en ghesciede ghenen wive,
Ende maghdelijc ter werelt bracht:
Dat dede al die minne cracht;
850
Ende daer na stoerfdi die bitter doot,
Om ons te bringhen in vrouden groet:
So brinct mi noch uut desen prisoene.
Tooneel V
(
In Florentijns kerker
)
Florentijn die maghet:
Waer sidi, Rogier, deghen
coene,
Mijn lieve vrient ende ghetrouwe?
855
Rogier:
Ic ben hier, wel edel vrouwe.
Nu seght mi, wats die raet?
Florentijn die maghet:
Ay Rogier, al minen toeverlaet
Die steet al te male ane di.
Och lieve Rogier, nu segt mi:
860
Wat seet
mijn vader, die hoghe baroen?
Rogier:
Och edel vrouwe, bi Mahoen,
Hi heeft ghesworen op sinen tant,
Dat hi sal hanghen den hoghen wigant
Ende u leveren sal ten viere:
865
Dat heeft hi gheswoeren alsoe diere,
Dat mens hem wel gheloeven mach.
Dies en benic ure noch nacht no dach
Sonder droefheit, edel vrouwe.
Florentijn die maghet:
Och edel Rogier, nu sijt ghetrouwe,
870
Want ghi hebbes wel die macht:
Ic weet wel, dat ghi den kerker wacht,
Daer die hertoghe in leghet ghevaen.
Nu wilt hem in staden staen,
Dat hi behouden mach sijn lijf.
875
Rogier:
Och edel uutvercoren wijf,
Doe ic dat, soe ben ic doet,
Al die werelt van goude roet
En sal mi connen ghehulpen niet.
Florentijn die
maghet:
Rogier, hulpt mi uut mijn verdriet
880
Ende oec den hertoghe Gloriant,
Dan selen wi rumen Abelant
Ten lande wert
van Bruyswijc.
Rogier, ic ghelove
u sekerlijc,
Ic sal ewelijc sijn u vrient.
885
Rogier:
Och edel vrouwe, dies hebdi wel verdient
Over
meneghen tijt hier te voren.
U vader hadde eens mijn doot ghesworen,
Doen waerdi al minen toeverlaet.
Ach, nu dadic als een quaet,
890
Soudic dies al nu vergheten;
Al soudic in vieren werden ghespleten,
Ic sal u hulpen, wel edel wijf,
Dat ghi behouden selt u lijf
Ende oec die hertoghe van Bruyswijc,
895
Want hi ontfinc mi soe vriendelijc,
Doen ic hem van u die boetscap bracht,
Ic sal daer om pinen
dach ende nacht,