Staet sijn herte daer toe ghewecht,
So willen wi thuwelijc maken dan.
85
Waer sidi, hertoghe, hoghe gheboren man,
Edel hertoghe van Bruyswijc?
Tooneel II
(
Brunswijk
)
Die hertoghe:
Sijt willecome, oem, sekerlijc
Ende minen lieven vrient Godevaert!
Nu secht mi, lieve oem Gheraert,
90
U begherte, het sal u gescien.
Gheraert:
Gloriant neve, dat souden wi gherne sien
Dat ghi wout huwelijc doen.
Wi saghent gherne, edel baroen,
Ende oec Bruyswijc u selves lant.
95
Die hertoghe:
Oem Gheraert, hoghe gheboren wigant,
Daer toe en benic noch niet ghestelt.
Ic bidde u dat ghi mi niet en quelt,
Want daer en willic niet af
horen
Ic en weet gheen wijf op eerde gheboren
100
Daer ic met woude leiden
minen tijt.
Gheraert:
Neve, ghi moetet om des lants profijt
Doen alsoe wel als om u selves lijf:
Ghi selt nemen moeten een wijf,
Neve, om kinder daer van te crighen.
105
Godevaert:
Nu en canic langher niet gheswighen,
Edel hertoghe, hoghe gheboren baroen,
Ghi moetet om uus lants wille doen
Om kinder te crighene, al
Geraert seght.
Hets een dinc dat men niet en pleght
110
Sonder vrouwe te bliven soe groten here.
Ghi souter u lantscap met onteren,
Edel here, stoerfdi sonder gheboert;
Daer soude op risen
een groet discoert,
Elc souts die naeste willen sijn:
115
Ghi sout beraden
groten pijn
Den edelen lande van Bruyswijc.
Die hertoghe:
Godevaert, Godevaert, sekerlijc,
Dese redene es te male om niet.
Mijn herte gheen wijf soe gherne en siet
120
Daer ic om gave een haer.
In weet gheen wijf, dies werdich waer,
Dat icse maken soude mijn vrouwe.
Godevaert:
Here, wacht dat u noch niet en rouwe,
Dat ghi sprect dus domme woert.
125
Wort vrouwe Venus op u ghestoert,
Si sal u noch maken mat.
Gheraert:
Gloriant neve, verstaet wel, dat
Samsoen, die was soe sterc,
Bedroghen wert bider minnen werc,
130
Ende oec Apsloen, die scoen,
Ende die wise coninc Salomoen
Bleven bi minnen al bedroghen:
Dits emmer waer ende niet gheloghen,
Vrouwenminne brachse tonder.
135
Die hertoghe:
Seker, oem, dat heeft mi wonder,
Maer si waren vol gheckerdien.
Oem Gheraert van Noermandien,
Daer quamen ander saken bi:
Sine waren haers selfs van herten niet vri,
140
Si bleven aen vrouwen al versmoert.
Ic en weet gheen wijf van soe hogher gheboert,
Dat icker seker om gave twe peren.
Gheraert:
Seker, neve, dats niet dan sceren
Mede te makene, soe wie dat hoerde,
145
Ende ic en hoerde nie soe domme woerde
Spreken enen hoghen man.
Seker, neve, ghi moet nochtan
Huwen om des lants profijt.
Die hertoghe:
Seker, oem, dien tijt
150
En sal nemmermeer man bescouwen,
Dat ic enech wijf sal trouwen,
Die nu op eertrike leeft
Of die die werelt binnen heeft;
Want ic hebbe soe vromen
lijf,
155
Soudic dat legghen ane ene wijf,
Soe waric emmer buten kere;
Ende oec benic soe groten here
Vanden lande van Bruyswijc,
En es gheen wijf op eerde mijns ghelijc.
160
Ic wil bliven mijns selves man.
Gheraert:
Bi den vader die mi ghewan,
Nu en hoerdic nie soe domme tale.
Seker, neve, en voeght u niet wale,
Dat ghi den vrouwen sprect soe naer.
165
Godevaert:
Seker, Gheraert, ghi segt waer:
Den vrouwen heeft hi wel na ghesproken,
Maer het sal noch werden ghewroken,
Dat weetic wel in rechter trouwen;
Een lieflijc aensien
van eenre vrouwen
170
Sal hem noch duncken medesine.
Die hertoghe:
Oem Gheraert, bider trouwen mine,
Dat en seldi gheleven
nemmermeer.
Mijn herte es vaster dan een weer
Ghestelt al op
mijn scone lijf.
175
Ic en weet op eertrike gheen wijf,
Die mi dunct dat mijns werdich ware;
Mijn herte dat vlieght ghelijc den are
Boven alle vrouwen minne.
Soudic dan mijn herte ende vijf sinne
180
Legghen an eens wijfs bedwanc?
Van gode moetic hebben ondanc
Of
dat emmermeer
ghesciet.
Gheraert:
Gloriant neve, soe waert om niet,
Dat hoeric wel, datter ic om pine.
185
Maer wacht, dat u noch niet en scine
Dat ghi sprect dus dommelijc.
TWEEDE BEDRIJF
Tooneel I
(
Aan het hof van Abelant
)
Florentijn die maghet:
Ay, en mach op eertrijc
Mijns ghelijc niet gheboren sijn
Ende die ware vander naturen mijn
190
Ende ghelijc mi van moede!
Ic en sach nie man soe rijc van goede,
Dien ic woude hebben tot enen man,
Noch amerael
noch soudan
Noch nie man soe hoghe gheboren,
195
Die mi van huwelijc leide te voren,
Dat ic sine minne woude draghen.
Dier ghelijc hebbic horen ghewaghen
Van enen man in kerstenrijc,
Ende es hertoghe van Bruyswijc
200
Ende van herten alsoe proeys
Ende van moede soe aerghelyoes,
Dat hi oec gheen wijf en mint.
Wi sijn beide ghelijc ghesint,
Dat segt mi mijn herte te voren,
205
Ende onder ene planete gheboren
Ende hebben beide gader ene nature.
Nu salic hem sinden ene figure,
Een beelde ghemaect na mijn anschijn:
Eest
dat wi twee ghelike sijn,
210
Sijn herte sal hem verwandelen
dan.
Bi minen god Tervogan,