Rogier:
Nu willic gaen lopen metter spoet.
Mamet ende Apolijn
Ende Mahoen ende Jupetijn,
Die moeten u gheven goeden dach.
Tooneel III
(
Wederom in Abelant
)
Florentijn die maghet:
Rogier, nu doet mi ghewach:
340
Hebstu ghesien den hoghen man?
Rogier:
Jaic,
vrouwe, bi Tervogan,
Hets een man van hogher weerde:
Ic weet wel, dat op die eerde
Sijns ghelike niet en leeft,
345
Noch die werelt binnen en heeft
Van scoenheden noch van hoghen moede.
Hi es een man van edelen bloede,
Rijc van haven, groet van gheslachte
Ende edel gheboren van groter machte,
350
Ende die oec hout een rikelijc
hof.
Ic en hoerde nie soe groten lof
Gheven als men gheeft Gloriant.
Hi es te male
een coen wigant
Ende ontsien van allen man.
355
Florentijn die
maghet:
Rogier, Rogier, nu segt mi dan:
Wat groeten heeft hi mi ghesent?
Rogier:
O edel vrouwe wide bekent,
Hi seide mi in ware dinc,
Dat nie wijf van hem en ontfinc
360
Groete meer dan ghi allene,
Ende bidt u, edel vrouwe rene,
Dat ghi hem hout u suverheit
Tot uwer beiden salicheit:
Hi sal u oec ghestadich sijn.
365
Florentijn die maghet:
Segt mi, Rogier, bi Apolijn,
En seide hi niet, dat hi mi gerne soude sien?
Rogier:
Jahi,
vrouwe, dat sal u ghescien:
Noch eer liden seven weken
Sal hi u sien ende daer toe
spreken:
370
Alsoe seide mi die wigant
Ende ghelovet mi in mine hant
Ende swoert bi der trouwen sijn.
Florentijn die maghet:
Bi minen god Apolijn,
Na
dien tijt soe salic wachten.
375
Mocht noch comen na mijn achten,
Dat mi dat noch mochte ghescien,
Dat ic den hertoghe mochte anesien,
So waric alle sorghen vri.
Rogier, staet op ende gaet met mi:
380
Ghi hebt u boetscap wel bewaert.
DERDE BEDRIJF
Tooneel I
(
In Brunswijk
)
Gloriant die hertoghe:
Waer sidi, edel oem Gheraert,
Van Normandien hoghe baroen?
Uws raets hebbic nu te wel te doen,
Edel oem, hoghe wigant.
385
Gheraert:
Wat segdi, neve Gloriant,
Wat sijn die dinghen die u ghebrect?
Die hertoghe Gloriant:
Edel oem, dat mi int herte stect,
Dies ic niet langher en can ghehelen.
Gherechte minne doet mi soe quelen,
390
Dat mi costen sal mijn lijf.
Ic minne soe sere een edel wijf,
Dat ic ure no nacht no dach
Gherusten gheslapen niet en mach,
Sent dat ic ierst die minne began.
395
Gheraert:
Dats
dat ic niet en can
Gheloven, soe wats ghesciet,
Dat u edel herte verdriet
Lijdt om enech wijf die leeft
Of die die werelt binnen heeft:
400
Dies en canic gheloven twint.
Die
hertoghe:
Och edel oem wide bekint,
Ic lide
wel ende gheve mi sculdich,
Dat ic hier voermaels menechfuldich
Dommelike hebbe ghesproken:
405
Edel oem, dat wert nu al ghewroken,
Dat ic sprac die domme woert.
Dies es vrouwe Venus op mi ghestoert
Ende heeft mi int herte gheraect,
Ende enen dienere der vrouwen ghemaect,
410
Ende leert mi gaen der minnen pas
.
Gheraert:
Ende hoe willic gheloven das?
Ghi draghet soe hoverdeghen
moet,
Ghi maket mi ende Godevaerde vroet,
Dat
gheen wijf op eertrike
415
Soe hoghe gheboren noch soe rike,
Die u dochte dat uws werdich ware;
U herte dat vlieght ghelijc den are
Boven alle minnen crachte.
Het en mach niet comen in u ghedachte,
420
Hets al sceren dat ghi segt.
U herte soe vol hoeverde
stect:
Die vrouwen en moghen ane u niet winnen.
Die hertoghe:
Och edel oem, wilt mi versinnen,
Dat ic soe dommelike sprac,
425
Dat quam daer bi dat mi ghebrac
Wetentheit
in rechter trouwen.
Nu comic te ghenaden
allen vrouwen
Om ene, die mi quelen doet;
Want herte ende sin, ziele, lijf ende moet
430
Staet al in eenre joncfrouwen ghewelt.
Gheraert:
Wie es die joncfrou die u dus quelt,
Gloriant neve, laet mi dat weten.
Want ic en can emmer niet
vergheten
Der hogher woerden die ghi spraect,
435
Ende sidi nu ane ene minne gheraect,
Seker, neve, dat wondert mi.
Seght mi doch, wie se si
Die u herte alsoe beswaert.
Die hertoghe:
Van Normandien oem Gheraert,
440
Si heet Florentijn van Abelant,
Edel oem, coene wigant,
Ende heeft enen vader van hoghen doen,
Dats van Abelant die rode lioen
Es haer vader, des sijt wijs.
445
Gheraert:
Hulpt, here god vanden paradijs,
Neve, hoe mach dat comen bi?
Dat heeft mire herten alte vri,
Om dat si woent soe verre van hier.
Die hertoghe:
Och, edel oem, der minnen vier
450
Es snelder vele dan enech ghescot.
Oem Gheraert, bi minen god,
Si heeft mi een saluut
ghesent
Ende een anschijn na thare gheprent,
Ghelijc den haren ene figure:
455
Si es die scoenste creature,
Die leeft onder des hemels trone;
Si ware wel weert te spannen crone,
Al waert een coninc van Vrankerijc.
Sie en es gheenre vrouwen ghelijc
460
Die die sonne nu bescijnt.
Al es mijn herte van hare ghepijnt,
Seker, oem, si eest wel weert,
Si es van hare doghet vermeert
Ende oec van haren hoghen moet.
465
Och, edel oem, ic maects u vroet,
Minen verborghen heimeliken staet:
Nu biddic u, oem, gheeft mi raet,
Dat ic mijn lief ghewinnen mach.
Gheraert:
Gloriant neve, dien dach
470
En mach u nemmermeer ghescien:
Ghi moghet wel om een ander sien.