Staet sijn herte daer toe ghewecht,

So willen wi thuwelijc maken dan.

Waer sidi, hertoghe, hoghe gheboren man,

Edel hertoghe van Bruyswijc?

(

)

Sijt willecome, oem, sekerlijc

Ende minen lieven vrient Godevaert!

Ic bidde u dat ghi mi niet en quelt,

Want daer en willic niet af

horen

Ic en weet gheen wijf op eerde gheboren

Daer ic met woude leiden

minen tijt.

Neve, ghi moetet om des lants profijt

Doen alsoe wel als om u selves lijf:

Ghi selt nemen moeten een wijf,

Neve, om kinder daer van te crighen.

Nu en canic langher niet gheswighen,

Edel hertoghe, hoghe gheboren baroen,

Ghi moetet om uus lants wille doen

Om kinder te crighene, al

Geraert seght.

Hets een dinc dat men niet en pleght

Sonder vrouwe te bliven soe groten here.

Ghi souter u lantscap met onteren,

Edel here, stoerfdi sonder gheboert;

Daer soude op risen

een groet discoert,

Elc souts die naeste willen sijn:

Ghi sout beraden

groten pijn

Mijn herte gheen wijf soe gherne en siet

Daer ic om gave een haer.

In weet gheen wijf, dies werdich waer,

Dat icse maken soude mijn vrouwe.

Here, wacht dat u noch niet en rouwe,

Dat ghi sprect dus domme woert.

Wort vrouwe Venus op u ghestoert,

Si sal u noch maken mat.

Gloriant neve, verstaet wel, dat

Samsoen, die was soe sterc,

Bedroghen wert bider minnen werc,

Ende oec Apsloen, die scoen,

Ende die wise coninc Salomoen

Bleven bi minnen al bedroghen:

Dits emmer waer ende niet gheloghen,

Vrouwenminne brachse tonder.

Seker, oem, dat heeft mi wonder,

Maer si waren vol gheckerdien.

Oem Gheraert van Noermandien,

Daer quamen ander saken bi:

Sine waren haers selfs van herten niet vri,

Si bleven aen vrouwen al versmoert.

Ic en weet gheen wijf van soe hogher gheboert,

Seker, neve, dats niet dan sceren

Mede te makene, soe wie dat hoerde,

Ende ic en hoerde nie soe domme woerde

Spreken enen hoghen man.

Seker, neve, ghi moet nochtan

Huwen om des lants profijt.

Seker, oem, dien tijt

En sal nemmermeer man bescouwen,

Dat ic enech wijf sal trouwen,

Die nu op eertrike leeft

Of die die werelt binnen heeft;

Want ic hebbe soe vromen

lijf,

Soudic dat legghen ane ene wijf,

Soe waric emmer buten kere;

Ende oec benic soe groten here

Vanden lande van Bruyswijc,

En es gheen wijf op eerde mijns ghelijc.

Ic wil bliven mijns selves man.

Bi den vader die mi ghewan,

Nu en hoerdic nie soe domme tale.

Seker, neve, en voeght u niet wale,

Dat ghi den vrouwen sprect soe naer.

van eenre vrouwen

Sal hem noch duncken medesine.

Oem Gheraert, bider trouwen mine,

Dat en seldi gheleven

nemmermeer.

Mijn herte es vaster dan een weer

Ghestelt al op

mijn scone lijf.

Ic en weet op eertrike gheen wijf,

Die mi dunct dat mijns werdich ware;

Mijn herte dat vlieght ghelijc den are

Boven alle vrouwen minne.

Soudic dan mijn herte ende vijf sinne

Legghen an eens wijfs bedwanc?

Van gode moetic hebben ondanc

Of

dat emmermeer

ghesciet.

Gloriant neve, soe waert om niet,

Dat hoeric wel, datter ic om pine.

Maer wacht, dat u noch niet en scine

Dat ghi sprect dus dommelijc.

Ic en sach nie man soe rijc van goede,

Dien ic woude hebben tot enen man,

Noch amerael

noch soudan

Noch nie man soe hoghe gheboren,

Die mi van huwelijc leide te voren,

Dat ic sine minne woude draghen.

Dier ghelijc hebbic horen ghewaghen

Van enen man in kerstenrijc,

Ende es hertoghe van Bruyswijc

Ende van herten alsoe proeys

Ende van moede soe aerghelyoes,

Dat hi oec gheen wijf en mint.

Wi sijn beide ghelijc ghesint,

Dat segt mi mijn herte te voren,

Ende onder ene planete gheboren

Ende hebben beide gader ene nature.

Nu salic hem sinden ene figure,

Een beelde ghemaect na mijn anschijn:

Eest

dat wi twee ghelike sijn,

Sijn herte sal hem verwandelen

dan.