Ic sal u segghen redene waer bi:

Die rode lioen, hi es soe vri

Ende een man van groter machte,

Ende die oec haet al ons gheslachte

Boven al die leven op die eerde;

Want ic versloech metten sweerde

Sinen vader voer Abelant,

Ende u vader, die coene wigant,

Versloech sinen oem Eysenbaert,

Die vroemste

man, die nie ghewaert,

Maer u vader wide vermeert

Sloech hem den hals ontwee.

485

Noch dede hi hem scade mee,

Daer hi noit sint omme en loech:

Twee sijnre moien kindre

hi versloech

Die uut Antiotsen

waren gheboren.

Dies heeft die rode lioen noch toren,

490

Dat wetic wel gewaerlike.

Al waerdi

here van al kerstenrike,

Hine gave u sijnre dochter niet.

Bi gode die hem crucen liet,

Oem Gheraert van Normandien, 495

Ende bider maghet sente Marien,

Ic salse hebben of bliven doot,

Al ware hi mijn viant noch alsoe groot,

Ende daer toe van hogher macht:

Behendicheit gaet voer cracht.

500

Ic sal ghewinnen die vrouwe rene,

Met minen properen live

allene

Meinicse

te halene, ans

mi god.

Gloriant neve, al sonder spot,

Ende hoe wildi dat leggen an? 505

Ghelijc enen ridder van avonturen.

Der minnen pas moetic besuren:

Dat doet al Florentijn die scone joncfrouwe.

Och, edel oem, nu blijft ghetrouwe

Den goeden lande van Bruyswijc;

Want van vromicheiden uus ghelijc,

Edel oem, nu niet en leeft.

Ic bidde u, dat ghi niet en begheeft,

Ghine sijt ghetrouwe den goeden lande

Ende verwaert

al omme mijn scande:

Dies biddic u, edel oem Gheraert.

Eest dat ic doot blive op die vaert,

Soe es u verstorven

dlant.

Nu blijf met gode, coene wigant,

Dese vaert moet ghevaren sijn.

O Gloriant, neve mijn,

Ic duchte, dat u dese vaert sal rouwen.

Men vint soe vele scoender vrouwen

In kerstenheit, hoghe baroen.

Hi es soe fel, die roede lioen,

Ic weet, wel kint hi u gheslachte

Om dwonder, dat u vader wrachte

Voer Abelant onder die sine,

Hi sal u beraden

pine:

Seker, neve, dit duchtic al.

Gloriant neve, dat u god lone!

Nu sijt behindich in uwen raet,

Ende uwen heimeliken staet

En seldi niemen maken cont,

Ende luttel worde in uwen mont

Ende die behindich ende vast;

Ende als ghi comt daer u herte op rast,

Tot Florentijn, die vrouwe goet,

Soe draght heerlijc

uwen moet

Ende en sijt emmer te haestich niet;

Eest

dat ghi comt in enich verdriet,

Doeghet

mi te wetene, neve mijn,

Ic sal seker u vader sijn

Alsoe langhe als mi god behout mijn lijf.

Maer lietti dese vaert een blijf,

So dadi als die vroede doet.

Nenic, oem, om al dat goet,

Dat die sonne nu mach bescinen,

Soene latic niet, ic en sal

Florentijnen

Bescouwen, dat edel wijf.

Waer es mijn ors

Vaelentijf?

Ic wil gaen varen metter spoet.

Maer, edel oem, ghetrouwe ende goet,

Ic set mijn lant in uwer gheweelt,

Waerwaert dat ghi u bekeert.

(

)

Ay god, hoe sere mi die minne leert

Hovescheit,

dat vindic nu wel.

Mijn herte stont tot allen vrouwen fel,

Eer ic minnende wert die scone.

Maer nu spannen alle vrouwen crone

In mijn herte: dat doet allene

Florentijn die vrouwe rene,

Die mi leert gaen der minnen ganc.

O overste god, die minne u dwanc

Dat ghi van boven nederquaemt

Ende menschelijc nature anenaemt:

Ane ene maghet, een suver wijf

Onfingdi menschelijc lijf,

Dat ghi liet hanghen ane een hout

Sonder verdiente ende buten scout

Ende u edel herte opbreken,

Met eenre ghelavie

al doersteken:

Die en doerven mi begripen

niet,

Dat mi di minne doet verdriet;

Want die minne es soe crechtich

Dat si den starken god almechtich

Vanden hemel neder dede dalen,

Om die scout vore ons te betalen:

Dat dede al der minnen aert,

Dat hi vercoes den edelen bogaert,

Marien, dat edel vat,

Daer in verborghen was die scat,

Die ons allen heeft gecocht

Ende uter ewegher pinen brocht.

O minne, du best een edel cruut,

Doe best dat alder soetste fruut,

Dat god op eerde nie

wassen dede.

Nu sie ic Abelant die scone stede

Daer in dat woent die vrouwe mijn.

Maer si dunct mi besloten

sijn:

Hets recht, hets twe uren in der nacht:

Ic soude gheloven dat mense wacht.

Daer goede hoede es daer es goeden vrede.

Abelant, Abelant, wel soete stede,

Na dien dat ic niet inne en mach,

Soe willic beiden

tote merghen dagh