in een vier,

ic en salne

vanghen

Ende ane enen boom doen hanghen,

Bi minen god Apolijn.

Gawi,

Floerant neve mijn,

Ende laet ons vanghen den hoghen baroen!

O edel oem, dat hebben wi goet te doen,

Want hi es van wapen bloet.

(

)

Staet op, hoghe gheboren ghenoet

Van Bruyswijc, coene wigant!

Ghi selt besitten Abelant,

Die soete stede, dat scoene juweel;

Daer staet verborghen een casteel,

Daer seldi werden casteleyn.

Het staet op soe scoene pleyn,

Dat men dies ghelike niet en vint.

Van gode so moetti sijn ghescint,

Fel

Sarrasijn, vul keitijf!

Bi mijnder wet, het cost u dlijf,

Dat ghi mi heden quaemt soe bi.

sal men u ontliven,

Want ghi hebt die doet verdient.

Ay mi, dit spel es mi ontsient,

Want ic hebbe mijn sweert verloren.

God, die van der maghet was gheboren,

Moeten

bedroeven, diet mi nam

Ende al heimelijc tot mi quam,

Daer ic in groter vrouden

lach.

Met rechten ic dat wel claghen mach

Dat ic verloren hebbe minen Brant.

Bi mijnder trouwen, haddicken in mijn hant,

Ghine sout mi niet vangen, fel keitijf!

Her hertoghe, laet dese worden een blijf,

Uwen overmoet wert nu ghevelt.

Ic mene dat ghijt becopen selt,

Dat u vorders

hebben ghedaen.

Voer Abelant sachic verslaen

Minen vader van uwer partien:

Dat dede Gheraert van Normandien,

Versloech den lieven vader mijn,

Ende u vader, bi Apolijn,

Versloech minen oem Eysenbaert

Ende twee ridders van hogher aert,—

Mijnder moien kinder,

als ghi moghet horen,

Uut Antiotsen waren si gheboren,—

Och edel here van Abelant,

Doet met mi dat ghi begheert;

Maer Florentijn, die es wel weert

Te draghen crone voer elken man;

Want biden vader, die mi ghewan,

Si heeft te male

een reine lijf,

Si en was noch noit niemans wijf,

Dat wetic wel, te gheenre ure,

Si es ene edel creature:

Sijt haers ghenadich, hoghe baroen!

Bi minen groten god Mahoen,

Dan

lietic om al die werelt niet:

Si sal daer omme berren, wats gesciet,

Dat sie nie

groete van u ontfinc.

(

)

Ay, gheweldich hemels coninc,

Nu bewaert dat edel wijf;

Al eest

dat ic verliese mijn lijf,

Dies biddic u, moeder ende maeght,

Want si een reine herte draeght,

Ende heeft te male ene edel nature,

Moeder gods, bewaert die scoene creature;

Dies biddic u, god, doer uwen oetmoet,

Want gherechte minne ons beiden doet,

Dat wi sijn in dit verdriet.

Ay god, nu en wilt vergheten niet,

Dat u die minne daer toe dwanc,

Dat ghi ane ene wigaertranc

Ontfinc menschelijc nature:

Dat was Maria, die maghet pure,

Die u ontfinc in reinen live,

Dat noit en ghesciede ghenen wive,

Ende maghdelijc ter werelt bracht:

Dat dede al die minne cracht;

Ende daer na stoerfdi die bitter doot,

Om ons te bringhen in vrouden groet:

So brinct mi noch uut desen prisoene.

(

)

Waer sidi, Rogier, deghen

coene,

Mijn lieve vrient ende ghetrouwe?

Ay Rogier, al minen toeverlaet

Die steet al te male ane di.

Och lieve Rogier, nu segt mi:

Wat seet

mijn vader, die hoghe baroen?

Och edel vrouwe, bi Mahoen,

Hi heeft ghesworen op sinen tant,

Dat hi sal hanghen den hoghen wigant

Ende u leveren sal ten viere:

Dat heeft hi gheswoeren alsoe diere,

Dat mens hem wel gheloeven mach.

Dies en benic ure noch nacht no dach

Sonder droefheit, edel vrouwe.

Och edel Rogier, nu sijt ghetrouwe,

Want ghi hebbes wel die macht:

Ic weet wel, dat ghi den kerker wacht,

Daer die hertoghe in leghet ghevaen.

Nu wilt hem in staden staen,

Dat hi behouden mach sijn lijf.

Och edel uutvercoren wijf,

Doe ic dat, soe ben ic doet,

Al die werelt van goude roet

En sal mi connen ghehulpen niet.

van Bruyswijc.

Rogier, ic ghelove

u sekerlijc,

Ic sal ewelijc sijn u vrient.

Och edel vrouwe, dies hebdi wel verdient

Over

meneghen tijt hier te voren.

U vader hadde eens mijn doot ghesworen,

Doen waerdi al minen toeverlaet.

Ach, nu dadic als een quaet,

Soudic dies al nu vergheten;

Al soudic in vieren werden ghespleten,

Ic sal u hulpen, wel edel wijf,

Dat ghi behouden selt u lijf

Ende oec die hertoghe van Bruyswijc,

Want hi ontfinc mi soe vriendelijc,

Doen ic hem van u die boetscap bracht,

Ic sal daer om pinen

dach ende nacht,