107) Ανδρών, ιστορικός αλλαχόθεν άγνωστος. ↩

108) Ίδ. ανωτ. §. ΙΘ. ↩

109) Ηρόδωρος, εξ Ηρακλείας του Πόντου, επί Αλεξάνδρου έγραψεν Αργοναυτικά και περί Ηρακλέους. ↩

110) Βίωνες δύω εισί γνωστοί, ο ποιητής ειδυλλίων εκ Σμύρνης, σύγχρονος του Θεοκρίτου, και ο εκ Βορυσθένους, φιλόσοφος της Κυρηναϊκής σχολής. ↩

111) Η μεταξύ Προποντίδος και Ευξείνου πόντου επαρχία τη μικράς Ασίας. ↩

112) Μουσείον, λόφος αντικρύ της Ακροπόλεως, εφ' ού ετάφη ο ποιητής Μουσαίος. Την σήμερον λόφος του Φιλοπάππου, διά το αυτόθι σωζόμενον μνημείον Αντιόχου του Φιλοπάππου, ηγεμόνος τίνος της Κομμαγηνής. Η Πνυξ κείται αμέσως δυτικώς του Μουσείου. ↩

113) Κιμμέριος Βόσπορος, ο πορθμός του Αζώφ. ↩

114) Βοηδρομιών αντιστοιχεί προς αύγουστον - σεπτέμβριον. ↩

115) Ίδ. ανωτ. §. IΘ. ↩

116) Τις η Χρύσα άγνωστον, και υπ' ουδενός άλλου αναφέρεται συγγραφέως. ↩

117) Η θέσις διατηρεί το αρχαίον όνομα, παραμορφωθέν ολίγον εις «Χαλούρι». Ο δε Χαλκώδων ήτον βασιλεύς των εν Ευβοία Αβάντων. ↩

118) Περαϊκαί πύλαι, προς το νοτιοδυτικόν του Θησείου, υπό τον λόφον των νυμφών. ↩

119) Ευμενίδων ιερόν υπό τον Άρειον Πάγον. ↩

120) Παλλάδιον, δικαστήριον κατά τ' ανατολικά της πόλεως κείμενον. ↩

121) Θέσις προς το στάδιον, αρχαιότατα δικαστήριον. ↩

122) Ναός Απόλλωνος, και γυμνάσιον προς τον Ιλισσόν. ↩

123) Παρά τον ναόν του Ολυμπίου Διός. ↩

124) Της εορτής του Θησέως. ↩

125) Η βρύσις προς βοράν των Μεγάρων, εις τα Πηγάδια. ↩

126) Ρομβοειδές, μνημείον τι ονομασθέν ως εκ του σχήματός του. ↩

127) Πόλις της Βοιωτίας, πατρίς του Πλουτάρχου. ↩

128) Ο Θερμώδων ην και ο ποταμός όστις επήγαζεν εκ της χώρας των Αμαζόνων. ↩

129) Όν επομένως έγραψε προ του Θησέως. ↩

130) Κυνός Κεφαλαί, δύω υψηλοί λόφοι περί την Σκοτουσαίαν, πόλιν της Πελασγιώτιδος εν Θεσσαλία. ↩

131) Ηφικλής, αδελφός του Ηρακλέους. ↩

132) Ίδ. ανωτ. §. ΚΣΤ. ↩

133) Εις την αργοναυτικήν εκστρατείαν. ↩

134) Ηγεμών της Καλυδωνίας εν Αιτωλία, θηρεύσας μετ' άλλων ηρώων τον Καλυδώνιον κάπρον. ↩

135) «Ουκ άνευ Θησέως». ↩

136) Κυρίως ο Θησεύς ήτον ο Ηρακλής των αττικών μύθων. ↩

137) Άδραστος, βασιλεύς του Άργους, πενθερός του Πολυνείκους, είς των Επτά επί Θήβας. ↩

138) Καδμεία, ακρόπολις των Θηβών. ↩

139) Φαίνεται ότι ο Πλούταρχος έγραψε και βίον Ηρακλέους απολεσθέντα. ↩

140) Ελευθερία, φρούριον εις τον Πάρνηθα, την σήμερον Κάζα. ↩

141) Ικέτιδες, τραγωδία σωζομένη του Ευριπίδου. Ελευσίνιοι, τραγωδία απολεσθείσα του Αισχύλου. ↩

142) Πειρίθους, βασιλεύς των Λαπίθων, λαού της Θεσσαλίας. ↩

143) Δηιδάμεια, άλλως γνωστή υπό το όνομα Ιπποδάμεια. ↩

144) Τραχίς, πόλις της Φθιώτιδος εις την Οίτην. ↩

145) Τα μυστήρια ήσαν τα της Ελευσίνιας Δήμητρος. Έκαστος ώφειλε να μυηθή εις αυτά. Αλλ' αν είχε πράξει ανόσιόν τι, προ πάντων φόνον, έπρεπε προηγουμένως να καθαρθή διά τινων θρησκευτικών τελετών, αίτινες κατά έν έτος προηγούντο της μυήσεως. ↩

146) Ίδας και Λυγκεύς, υιοί του Αφαρέως, εκ Μεσσήνης. ↩

147) Οι Διόσκουροι, αδελφοί της Ελένης και της Κλυτεμνήστρας εκ του Διός και της Λήδας, γυναικός του Τυνδάρεω, βασιλέως της Σπάρτης. ↩

148) Ιπποκόων αδελφός του Τυνδάρεω, ού ήρπασε τον θρόνον. ↩

149) Ορθία ελέγετο η Άρτεμις, ής το άγαλμα έφερεν ο Ορέστης εις την Λακωνίαν εκ της Ταυρικής Χερσονήσου. Περί τον βωμόν αυτής εμαστιγούντο οι νέοι. ↩

150) Τεγέα, πόλις της Αρκαδίας. ↩

151) Αφίδναι, δήμος της Αττικής μεταξύ Αθηνών και Μαραθώνος, παρά την Λιόσαν. ↩

152) Κόρην, ως την κόρην της Δήμητρος, αυτήν ταύτην την Περσεφόνην. ↩

153) Ακαδημία, κήπος του Ακαδήμου, χρησιμεύσας έπειτα εις φιλοσοφικούς περιπάτους. Μέχρι τούδε ονομάζεται κοινώς δημία ή Καθήμιο. ↩

154) Ίδ. ανωτ § ΚΑ. ↩

155) Οι Τυνδαρίδαι ούτοι, ή Διόσκουροι, μετεβλήθησαν εις αστέρας, ών ο είς δύει όταν ανατέλλη ο άλλος. Το Άνακες δε, όθεν δήποτε καν παράγεται, εσήμαινε τους βασιλείς ή τους προύχοντας, ↩

156) Ίδε ανωτέρω § Κ. ↩

157) Εις τους αρχαιοτέρους χρόνους φαίνεται ότι όπως μυηθή τις τα Ελευσίνια, έπρεπε να είναι φύσει ή θέσει Αθηναίος, τις δ' ο Πύλιος άγνωστον. Ίσως ο Περικλύμενος, αδελφός του Νέστορος, όν ενίκησεν ο Ηρακλής ↩

158) Ανεκάς κατά τον Αριστοφάνην (Σφήκ. 18)· Αλλά το Ανέκαθεν φαίνεται ακριβέστερον αποδεικνύον τον τύπον Ανέκας. ↩

159) Κόρη του Πριάμου. ↩

160) Υιός του Θησέως. ↩

161) Ίστρος, ιστοριογράφος εκ Κυρήνης επί Πτολεμαίων. ↩

162) Ο Θησεύς ήτον ο Ηρακλής των Αθηναίων. Δια τούτο η μεταλλαγή αύτη των ιερών των. ↩

163) Ίδ. ανωτ. § ΚΖ, όπου γράφε Χαλκούρι αντί Χαλούρι. ↩

164) Ίδ. ανωτ. § ΙΓ. ↩

165) Οι άρχοντες εν Αθήναις ήσαν εννέα τον αριθμόν, κατ' έτος αλλάσσοντες· ο είς αυτών ελέγετο Επώνυμος άρχων, διότι κατ' αυτόν ωνομάζετο το έτος. Ο Φαίδων ήτον άρχων εν Ολυμπ. 76 ά. ήτοι π. Χ. 476. ↩

166) Το επί Πλουτάρχου Γυμνάσιον ην το οικοδομηθέν υπό Πτολεμαίου, μεταξύ της αγοράς και του Θησείου, του ναού υφ' όν ετάφησαν τα οστά του Θησέως. ↩

167) Σεπς. Οκτώβριος. Ίδε § ΚΒ. ↩

168) Ιούνιος — Ιούλιος. Ίδ. ανωτ. § ΙΒ. ↩

169) Γεωγράφος εκ Χάρακος της Ταυρικής Χερσοννήσου, σύγχρονος του Αυγούστου. ↩

170) Ο πρώτος άρτιος αριθμός είναι 2, άρα ο πρώτος αρτίου κύβος 2 X 2 X 2 = 8. Το πρώτον τετράγωνον είναι 2 X 2 = 4 (διότι 1 Χ 1 = 1)· το δε διπλάσιον αυτού 2 Χ 4 = 8. Αι παιδαριώδεις αύται θεωρίαι των αριθμών εισίν απηχήσεις αιγυπτιακής φιλοσοφίας, γνωσθείσης εις την Ελλάδα διά του Πυθαγόρου. ↩

171) Ο περικλείων και ασφαλώς συνέχων την γην. ↩

172) Αρχαιοτάτη Ελληνική φυλή, εξ ής επήγασαν, ως φαίνεται πάσαι αι λοιπαί. ↩

173) Τον Τίβεριν ↩

174) Ιταλός, βασιλεύς των Πελασγών. ↩

175) Αινείας, Τρως, υιός Αγχίσου και Αφροδίτης. ↩

176) Κίρκη η μάγισσα, εις ής την νήσον οι οπαδοί του Οδυσσέως μετεμορφώθησαν εις θηρία. ↩

177) Ημαθίων, υιός του Τιθονού και της Ηούς, βασιλεύς των Αιθιόπων. ↩

178) Τυρρηνοί, αρχαιοτάτη Πελασγική φυλή. ↩

179) Φόρβας, βασιλεύς της Λέσβου. ↩

180) Λαβινία, θυγάτηρ του βασιλέως Λατίνου. ↩

181) Ταρχέτιος είναι προφανώς άλλος τόπος του Ταρκύνιος, και αμφότερα του Τυρρηνός εισί δηλαδή ονόματα προσωποποιούντα την αρχαίαν Πελασγικήν φυλήν των Τυρρηνών, ήτις επί τινα χρόνον εκράτησε της Ρώμης και του Λατίου. ↩

182) Αλβανοί, οι κατοικούντες την Άλβην εν Ιταλία. ↩

183) Σχήμα επίμηκες, θεωρούμενον ως αλεξητήριον κατά της βασκανίας. ↩

184) Τηθύς, θυγάτηρ του Ουρανού και της Γης, γυνή του Ωκεανού, μήτηρ του Κρόνου και της Ρέας. ↩

185) Άγνωστος αλλαχόθεν ιστορικός. ↩

186) Ομοίως. ↩

187) Germanus. ↩

188) Το μηρυκάσθαι λέγεται λατινιστί ρουμινάρι. ↩

189) Θυσία άνευ οίνου. ↩

190) Πτηνόν, ο μυρμηκοφάγος. ↩

191) Velatura ↩

192) Velum ↩

193) Γάβιοι, πόλις του Λατίου εν Ιταλία. ↩

194) Ίδ. ανωτ. §4 ↩

195) Manipulos, Manipulares. ↩

196) Άγνωστος ιστορικός. ↩

197) Αι Τυρρηνικαί πόλεις είχον το σχήμα τετράγωνον. Και η Ρώμη αληθώς φαίνεται ότι ην κατ' αρχάς τυρρηνικόν κτίσμα, διότι και κατά την πρώτην περίοδον της ιστορίας αυτής ήρθον αυτής τυρρηνοί βασιλείς, οι Ταρκύνιοι. ↩

198) Ίδ. Θησ. 101. ↩

199) Επήδησε την τάφρον, χλευάζων την μικρότητα αυτής, κατά Διονύσον τον Αλικαρνασσέα. ↩

200) Celer ↩

201) Κόιντος, ύπατος Ρώμης εν έτει 60 π. Χ., φίλος του Κικέρωνος. ↩

202) Οι άνδρες ούτοι ήσαν οι οιωνοσκόποι. Οι Τυρρηνοί εις όλα τα έργα των ελάμβανον αυτούς οδηγούς. Οι κανόνες δ' ούς υποτίθεται ακολουθήσας ο Ρωμύλος εις την κτίσιν της Ρώμης ήσαν θρησκευτικώς υποχρεωτικοί διά την ίδρυσιν πασών των Τυρρηνικών πόλεων. ↩

203) Πωμήριον Pomœrium εκ του post, mœrus αντί murus. ↩

204) Της πρώτης. Καλάνδας έλεγον οι Ρωμαίοι την νουμηνίαν, Ειδούς την ημέραν της πανσελήνου, 13ην ή 17ην εκάστου μηνός, και Νόννας την προ ταύτης εννάτην ημέραν. Ηρίθμουν δ' αφ' εκάστης των διαιρέσεων τούτων προς την προηγουμένην, λέγοντες πρώτη, δευτέρα κτλ. προ των Καλανδών, προ των Ειδών κτλ. του Μαρτίου, και ούτω καθεξής. Η 11η προ των Καλαιδών Μαΐου ην άρα η 20 Απριλίου. ↩

205) Παλίλια ή Παρίλια γράφεται η εορτή παρά Ρωμαίοις· είς τινα δε χειρόγραφα του Πλουτάρχου κοινώς Παλήλια. ↩

206) Τριακοστή ελληνικού μηνός. ↩

207) Έκλειψις ηλίου, ουχί σελήνης, ήτις δεν εδύνατο να συμβή κατά τριακάδα. ↩

208) Αντίμαχος ποιητής επί Πλάτωνος, κατ' άλλους εκ Κλάρου ή Κολοφώνος. ↩

209) Επί Καίσαρος. ↩

210) Τω όντι η θεωρία είναι η αυτή, δηλαδή επίσης ανύπαρκτος δι' αμφότερα. ↩

211) Τέλος Νοεμβρίου. Κατά το έτος εκείνο υπελογίσθη ότι έκλειψις δεν έγινεν. ↩

212) Τέλος Αυγούστου. ↩

213) Τέλος Μαρτίου και αρχάς Απριλίου. ↩

214) Populus. ↩

215) Εκ του Senex. γέρων. ↩

216) Εύανδρος, απόγονος του Πελεσγού, οδηγήσας Αρκάδων αποικίαν εις Ιταλίαν 60 έτη προ των Τρωικών. ↩

217) Patres conscripti. ↩

218) Το επίθετον τούτο είχεν όμως και εν Ελλάδι ο Ποσειδών καθ' ό συρόμενος υπό θαλασσίων ίππων. ↩

219) Curiæ. ↩

220) Άγνωστος αλλαχόθεν ιστορικός. ↩

221) Ιόβας, ο υιός του Βασιλέως της Ματριτανίας, αιχμαλωτισθείς και ανατραφείς εν Ρώμη, λαβών δε παρ' Αυγούστου οπίσω μέρος της πατρικής Βασιλείας, και Κλεοπάτραν την Αντωνίου εις γυναίκα. Συνέγραψεν ιστορίαν. ↩

222) Διότι αολλής σημαίνει το συνηθροισμένος, σεσωρευμένος. ↩

223) Ζηνόδοτος, ιστορικός άλλως άγνωστος. ↩

224) Και εις το σύγγραμμα αυτού το επιγραφόμενον «Κεφαλαίων καταγραφή» ή «Αιτία», ως εις το τέλος ταύτης της παραγράφου το ονομάζει, την αυτήν αποδίδει έννοιαν εις την λέξιν «ταλασία», παραγομένην, ως λέγει, εκ του ταλάρου, του δηλούντος την ρώκαν, ή μάλλον το καλάθιον το περιέχον τα έρια και λοιπά των γυναικών εργόχειρα· διότι την νύμφην καθίζοντες επί μηλωτής, έθετον πλησίον της ρώκαν και άτρακτον, και αυτή δι' ερίων έστεφεν την θύραν του ανδρός της. ↩

225) Σωζόμενον πόνημα του Πλουτάρχου, το εκδεδομένον, ως προερρέθη, υπό τον τίτλον «Κεφαλαίων καταγραφή». ↩

226) Λαός του Ακτίου. ↩

227) Ουάρων, πολυμαθέστατος Ρωμαίος συγγρφ. επί Καίσαρος. ↩

228) Στρατιωτικός φύλαρχος. ↩

229) Μάρκελλος, ο περίφημος πορθητής των Συρακουσών και νικητής του Αννίβου, ζων περί τα 230 π. χ. Ίδε βίον αυτού. ↩

230) Ο Αλικαρνασσεύς. ↩

231) Δημάρατος, Κορίνθιος Βακχιάδης, κατά τον 7ον αιώνα προ Χριστού φυγών τους Κυψελίδας, και εν Τυρρηνία της Ιταλίας γενάρχης τυρρηνικής δυναστείας γενόμενος. ↩

232) Ποπλικόλας (Ουαλέριος) συναγωνιστής του αρχαίου Βρούτου κατά των Ταρκυνίων περί τα 507 π. χ. ↩

233) Αντίγονος Καρύστιος, επί Πτολεμαίου Φιλαδέλφου, γράψας περιέργους ιστορίας, και ιστορίαν φιλοσόφων. ↩

234) Ρυμιτάλκης, βασιλεύς των Θρακών, εγκαταλείψας την μερίδα του Πομπηίου και προστεθείς εις την του Καίσαρος. ↩

235) Ίδ. ανωτ. §. ΙΔ. ↩

236) Σουλπίκιος (Γάλβας ή Γάλλος), ο πρώτος ρωμαίος αστρονόμος κατά τα 150 π. Χ. ↩

237) Ίδ. Σημ. Σελ. 89. ↩

238) Σιμύλος, ποιητής άλλοθεν άγνωστος. ↩

239) Όθεν έμεινε να λέγηται Βούλλα ή σφραγίς. ↩

240) Μονήτα Ήρα, η Μνημοσύνη εκ του Μόνηρε, του υπομιμνήσκειν. Εν τω ναώ τούτω ην και το νομισματοκοπείον εξ ού Μανήτα, το κοινώς Μονέδα, ωνομάσθη το νόμισμα. ↩

241) Ίδ. βίον Νουμά, III και ΙΘ. ↩

242) Διότι Ματρώνα είναι η έγγαμος γυνή, η οικοδέσποινα. ↩

243) Κατ' άλλους, και κατ' αυτόν τον Πλούταρχον αλλαχού, εν τοις Κεφαλαίοις, η μήτηρ. ↩

244) Ίδε ανωτ. § ΙΓ. ↩

245) Εις την Αρκαδίαν υπάρχει το Λύκαιον όρος, εφ' ού ελατρεύετο ο Λύκαιος Ζευς. ↩

246) Αντί κενόν είς τινας εκδόσεις φέρεται κοινόν, και εξηγήθη, ότι το όνομα Λύκος εφαρμόζεται εις αμφότερα τα γένη. ↩

247) Οι ιερείς των Λουπερκίων. ↩

248) Ποιήματα συγκείμενα εναλλάξ εξ εξαμέτρων και πενταμέτρων. ↩

249) Γάιος Ακίλιος, νομομαθής και συγγραφεύς, φίλος του Κικέρωνος. Των συγγραμμάτων του ουδέν διεσώθη. ↩

250) Κατ' άλλον μύθον, όν ακολουθεί ο Πλούταρχος εις την αρχήν αυτού τούτου του βίου, αι Εστιάδες προϋπήρχαν του Ρωμύλου, και Εστιάς ην και η μήτηρ αυτού. Η λατρεία του πυρός ην αρχαιοτάτη, και πιθανώς εξ Ασίας εις τας ελληνικάς και λατινικάς φυλάς μεταβάσα. ↩

251) Ετησία θυσία ετελείτο υπό των βασιλέων εν Λαβινίω, όπου είχον κατατεθή, τα εκ Τρωάδος Παλλάδια. ↩

252) Θέσις καθ' ήν εκαθαρίζοντο τα στρατεύματα. ↩

253) Ο λαός του Λατίου. ↩

254) Ίδε ανωτ. § ΙΒ. ↩

255) Λαός των Σαβίνων. ↩

256) Σεξτίλιος, ο έπειτα κληθείς Αύγουστος Ίδ. και § IB. ↩

257) Θυσία ην ετέλει ο θανατώσας εκατόν εχθρούς ιδιοχείρως. ↩

258) Επτάκωμον μάλλον, το περιέχον επτά πόλεις ή χωρία, κατά Διονύσιον τον Αλικαρνασσέα. Ήτον δε χώρα κειμένη παρά τον Τίβεριν. ↩

259) Ίδ. ανωτ. § ΙΒ. ↩

260) Οι Τυρρηνοί της Iταλίας θεωρούνται ως εκ Πελασγικής ρίζης καταγόμενοι, προελθόντες δ' εκ της Λυδίας, ής πρωτεύουσα ήταν αι Σάρδεις, και όπου αρχαιότατα υπήρχε πόλις Τύρρα ονομαζομένη, η μετά ταύτα Μητρόπολις. ↩

261) Celer ταχύς. ↩

262) Baculum, εκ του ελληνικού «βάκτρον». ↩

263) Ίδ. §ΙΒ. ↩

264) Κατά Παυσανίαν (ΣΤ, 19) ο Κλεομήδης, θανατώσας εις τους Ολυμπιακούς αγώνας τον αντίπαλόν του, και διά τούτο στερηθείς του βραβείου, παρεφρόνησε και έπραξε το ενταύθα διηγούμενον. Ο χρησμός διέταττε ν' αποδοθώσι θυσίαι εις τον παράφρονα τούτον. ↩

265) Το αυτό διηγείται και ο Παυσανίας (Θ, 16). Άλλα κατ' άλλους, και κατ' αυτόν τον Πλούταρχον αλλαχού (Σωκρ. δαιμόν.) οι Βοιωτοί έλεγον ότι έχουσι τον τάφον της μητρός του Ηρακλέους εν Αλιάρτω. ↩

266) Μέτρον ασυνάρτητον, εν ώ επικρατούσι δάκτυλοι και τροχαίοι, Χωρίον μη σωζόμενον του Πινδάρου. ↩

267) Ηράκλειτος, ο Εφέσιος φιλόσοφος, ακμάσας περί Ολ. 70. ↩

268) Την οπωσούν υλιστικήν ταύτην φιλοσοφίαν του Ηρακλείτου και αλλαχού εκθέτει ο Πλούταρχος. Π. Εκλ. Χρηστ. § 41. ↩

269) Η δόξα αύτη είναι του Ησιόδου. ↩

270) Ρήγιον, πόλις της κάτω Ιταλίας. ↩

271) Ίδ. κατωτ. Βίον Καμίλλου. ↩

272) Του Διονύσου, όστις την εύρεν εγκαταλελειμμένην εις Νάξον, και ερασθείς αυτής την απεθέωσε. ↩

273) Την συμφοράν του Ιππολύτου είχε να παραλείψει ν' αναφέρει ο Πλούταρχος εν τω Βίω του Θησέως. ↩

274) Υιός του Καρδιλίου Μαξίμου. Ύπατος εν έτει 231 π. Χ. ↩

275) Τους Διοσκούρους, αδελφούς της Ελένης. ↩

276) Του Πάριδος. ↩

277) Ίδ. Θησ. § ΣΤ. ↩

278) Ανακωχή ιερά, διαρκούσα εν όσω και οι Ολυμπιακοί αγώνες, ίνα δύνανται πάντες οι Έλληνες, και αυτοί οι διαμαχόμενοι, να έρχωνται εις αυτούς· συνετέλεσε μεγάλως εις την συσχέτισιν πάντων των Ελλήνων και εις την εξημέρωσιν των ηθών. ↩

279) Εις Ολυμπίαν ανετέθη υπό του Ιφίτου δίσκος εφ' ού ήσαν αναγεγραμμένα τα ονόματα των βασιλέων της Σπάρτης. ↩

280) Ερατοσθένης, γραμματικός και γεωγράφος, επί Πτολεμαίου του Ευεργέτου. ↩

281) Απολλόδωρος, Αθηναίος, ο συγγράψας την μυθολογικήν βιβλιοθήκην, 150 π. Χ. ↩

282) Η πρώτη Ολυμπιάς 777 π. Χ. Τον Λυκούργον λέγουσιν ακμάσαντα περί τα 900. ↩

283) Τίμαιος, φιλόσοφος εκ Λοκρών της Ιταλίας, διδάσκαλος του Πλάτωνος. Άλλος ομώνυμος ήτον ο Σικελιώτης, ο ζήσας επί των πρώτων Πτολεμαίων. ↩

284) Κατά την κοινοτέραν γνώμην ο Όμηρος έζη περί τα 800 π. Χ. ↩

285) Εις το περί Λακεδ. πολιτείας. ↩

286) Ίδ. Θησ. § I ↩

287) Αριστόδημος Ηρακλείδης, είς των εις την Πελοπόννησον εκστρατευσάντων, πατήρ των πρώτων δύω βασιλέων της Σπάρτης. ↩

288) Διευτυχίδας, άγνωστος αλλαχόθεν ιστορικός, Δωριεύς κατά το όνομα. Ίσως Λευτιχίδας. ↩

289) Είλωτες, κάτοικοι της πόλεως Έλους εν Λακωνία. ↩

290) Κάτοικοι της Κλείτορος, πόλεως της Αρκαδίας. Σώζεται χωρίον ομώνυμον. ↩

291) Δωρική αιτιατική, αντί Προδίκους. ↩

292) Κρεώφυλος, φίλος του Ομήρου, υπ' άλλων Κρεόφυλος ή Κρεώφιλος γραφόμενος. ↩

293) Εις την Αίγυπτον τα επαγγέλματα ήσαν διαδοχικά. Ιδίως δε διηρείτο ο πληθυσμός εις τρεις τάξεις, τους ιερείς, τους πολεμιστάς και τον δήμον. ↩

294) Ιβηρία ή Ισπανία. Γυμνοσοφισταί, αίρεσις Ινδών φιλοσόφων. ↩

295) Αριστοκράτης, Σπαρτιάτης, ιστορικός, άγνωστος αλλαχόθεν. ↩

296) Ίδ. τον χρησμόν εν Ηροδ. Γ, 65. ↩

297) Έρμιππος, ίσως ο Σμυρναίος φιλόσοφος, ο γράψας ιστορίαν του Πυθαγόρου, κατά Διογ. Λαέρτ. ↩

298) Αθηνά εν Σπάρτη ονομαζομένη Χαλκίοικος, διότι ο ναός αυτής, αρχαιότατος ων, είχεν εσωτερικώς κατά τον αρχαϊκόν τρόπον επεστρωμένους τους τοίχους διά χαλκών πλακών. ↩

299) Σφαίρος εκ Βοσπόρου, μαθητής του Κλεάνθους, επί Πτολεμαίου, έγραψε βίον Σωκράτους και Πολιτείαν Λακεδαιμονίων. ↩

300) Πάντοτε αι Πυθαγόρειοι προλήψεις περί αριθμών. ↩

301) Ιδού της μήτρας το κείμενον. «Διός Ελλανίου και Αθηνάς Ελλανίας ιερόν ιδρυσάμενον, Φυλάς φυλάξαντα και Ωβάς ωβάξαντα, τριάκοντα, Γερουσίαν συν Αρχαγέταις, καταστήσαντα, ώρας εξ ώρας απελλάζειν μεταξύ Βαβύκας τε και Κνακίωνος, ούτως εισφέρειν τε και αφίστασθαι· δάμω δ' αγοράν ήμεν και κράτος». Φυλάξας και Ωβάξας εισίν οι δωρικοί αόριστοι του Φυλάζω και Ωβάζω. ↩

302) Ωβή δε, πιθανώς η δωρική μορφή του Οίη = μόνη, ην η πολιτική πρώτη μονάς, ο δήμος, εν Σπάρτη. ↩

303) Διότι ο Απόλλων ελέγετο δωριστί και Απέλλων, ως το Κόρκυρα Κέρκυρα και άλλα. Αλλ' έτεροι νομίζουσι την παραγωγήν συγγενή του αέλλα. ↩

304) Σήμερον δε Κελεφίνα. Κατά Λεικ, Κνακέων, το Τρυπιώτικα, και Βαβίκα, ποταμός επίσης, η Κελεφίνα. ↩

305) Εβασίλευσαν επί του πρώτου Μεσσηνιακού πολέμου εν έτει 742. ↩

306) Ιδού το κείμενον. «Αι δε σκολιάν ο δάμος έλοιτο, τους πρεσβυγενέας και αρχαγέτας αποστατήρας ήμεν». ↩

307) Τυρταίος, λυρικός ποιητής Αθηναίος. Οι Αθηναίοι έδωκαν αυτόν εις τους Σπαρτιάτας ως στρατηγόν κατά τον Μεσσηνιακόν πόλεμον. ↩

308) Περί Νόμων, Γ. ↩

309) Διότι ήσαν Ηρακλείδαι. Του Τημένου, βασιλέως του Άργους, αδελφός ην ο Κρεσφόντης, βασιλεύς της Μεσσηνίας, και ανεψιοί ο Προκλής και ο Ευρυσθένης, βασιλείς της Λακωνίας. ↩

310) Ίδε. §ΣΤ. ↩

311) Μέδιμνος, το σύνηθες μεγαλήτερον μέτρον των ξηρών καρπών, περιελάμβανε 48 χοίνικας, ή 192 κοτύλας = 1 κοιλόν, 1 οκά και 227 δράμια. ↩

312) Η μνα είναι ποσότης 100 δραχμών. ↩

313) Κριτίας ο περί Ελλ. πολιτειών γράψας, κατά Αιλιαν. Π. Ις. Ι. 13 ↩

314) Εκ του οψ οπός, oculus. ↩

315) Διοσκορίδης, συγγραφεύς άλλοθεν άγνωστος, άλλος του ιατρού. ↩

316) Ίδ. ανωτ. § II. Χοεύς δε ή Χους, το τέταρτον του αμφορέως, σχεδόν ίσον τη οκκά. Μνα, 100 δραχμαί ή δράμια. ↩

317) Κατά τον Πελοποννησιακόν πόλεμον. ↩

318) Οι πολέμαρχοι ήσαν έξ, και έκαστος διώκει ανά μίαν μέραν. ↩

319) Εν Αθήναις είχον ψήφους πλήρεις και άλλας τετρυπημένας. Αι πρώται ήσαν αθωωτικαί, αι άλλαι καταδικαστικαί. ↩

320) Επαρχία της Μικράς Ασίας εις τον Εύξεινον Πόντον. ↩

321) Λεωτυχίδας, βασιλεύς της Σπάρτης επί των Μηδικών, αριστεύσας εν Μυκάλη. ↩

322) Φατνώματα εκαλούντο αι τετράγωνοι εσοχαί, αίτινες κοσμούσι τας οροφάς των ναών και των πολιτελών οίκων. ↩

323) Αγησίλαος, ο περίφημος βασιλεύς της Σπάρτης επί Επαμεινώνδου. ↩

324) Ανταλκίδας, συνομολογήσας την περίφημον, συνθήκην μετά των Περσών. ↩

325) Αριστοτ. Πολιτ. Β, 6. ↩

326) Πλάτ. Πολιτ. 5. Γεωμετρική ανάγκη είναι η των αποδείξεων. ↩

327) Η έποψις αύτη, η αφομοιούσα τους ανθρώπους προς τα ζώα, ήτον του Λυκούργου, ελπίζομεν όμως ότι όχι και του ηθικού Πλουτάρχου. ↩

328) Ταΰγετος, το όρος της Λακωνίας, το υπερκείμενον της Σπάρτης. ↩

329) Αποσφακελίζουσιν, ως ηθέλομεν είπει σήμερον κακαρόνουσι. ↩

330) Ο Περικλής ήτον θείος και επίτροπος του Αλκιβιάδου. ↩

331) Οι αρχαίοι ηλείφοντο διά μύρων, όπως διατηρώσι το δέρμα ελαστικόν και ευώδες. ↩

332) Λυκόφανος καθ' Ησύχιον ήτον το ακανθώδες φυτόν το ονομαζόμενον εχινόποδα. ↩

333) Εννοείται ότι η θεωρία αύτη του πνεύματος παρασύροντος την ύλην δεν στηρίζεται επί της ορθής επιστήμης. ↩

334) Άγαλμα της Ορθίας Αρτέμιδος εκόμισεν ο Ορέστης μετά της Ιφιγενείας εκ της Ταυρικής χερσοννήσου, και ίδρυσεν αυτό εις την θέσιν την ονομαζομένην Λιμναίον. Κατ' αρχάς του επρόσφερον ανθρωποθυσίας, ως εν τη Ταυρική. Ταύτας εμετρίασε, κατά Παυσανίαν (Γ. 16), ο Λυκούργος εις την μαστίγωσιν των παίδων. ↩

335) Ο είς των βασιλέων της Σπάρτης επί του Πελοποννησιακού πολέμου. ↩

336) Οι μεν εννοούσιν ότι απηγόρευσε την πυγμήν, άλλοι ότι επέτρεψε τους αγώνας εκείνους εις ούς ανεγνωρίζοντο ηττηθέντες δι' ανατάσεως της χειρός. ↩

337) Αρχιδαμίδας, άγνωστος άλλως. ↩

338) Άραγε ο Μιλήσιος συγγραφεύς προ του Ηροδότου, ή ο Αβδηρίτης ιστοριογράφος; ↩

339) Δημάρατος, ο Βασιλεύς της Σπάρτης, ο έπειτα παρακολουθήσας τον Δαρείον κατά της Ελλάδος. ↩

340) «Ο τίν ανομοιότατος». ↩

341) Ίδ. ανωτ. § ΙΘ. ↩

342) Η Ολυμπία κείται εν τη Ηλεία, δι' ό την επιστασίαν της εορτής είχον οι Ηλείοι. ↩

343) Θεόπομπος, βασιλεύς επί του πρώτου μεσσηνιακού πολέμου. ↩

344) Πλειστώναξ, βασιλεύς της Σπάρτης, υιός του βασιλέως Παυσανίου. ↩

345) Ίδ. Σελ. 162. ↩

346) «Αυτάς άκουκα τήνας». ↩

347) Μία από τας διεσκεδάσεις των αρχαίων ήσαν αι αλεκτορομαχίαι. ↩

348) Οι αρχαίοι έλεγαν ότι «φιλογυμναστούσιν οι Λάκωνες». ↩

349) Τρέσαντες ελέγοντο οι ριψάσπιδες, οίτινες εν Σπάρτη περιεφρονούντο, και ήσαν της κοινωνίας απόβλητοι. ↩

350) Τέρπανδρος, περίφημος λυρικός ποιητής εκ Λέσβου, περί την 60 Ολυμπιάδα ακμάσας. ↩

351) Ο Αλκμάν, δούλος εκ Σάρδεων, απελευθερωθείς και ανατραφείς εν Σπάρτη κατά την εβδόμην προ Χριστού εκατονταετηρίδα, περί Ολ. 30. ↩

352) Το πολεμικόν άσμα του Κάστορος, ενός των Διοσκούρων, οίτινες ήσαν οι πολιούχοι δαίμονες της Σπάρτης. ↩

353) Οι αγώνες διηρούντο εις χρηματίτας και στεφανίτας· οι μεν ήσαν οι αμοιβόμενοι διά χρηματικού βραβείου, οι δε διά στεφάνου. ↩

354) Ιππίας, σοφός εξ Ήλιδος, ακμάσας περί τα 400 π. Χ. Τούτον έχει ο Πλάτων ως αντικείμενον των δύο διαλόγων του, των επιγραφομένων Ιππίας μείζων και Ιππίας ελάσσων. ↩

355) Φιλοστέφανος Κυρηναίος, συγγράψας περιγραφήν των χωρών ας περιήλθεν. Αθήν. ↩

356) Δημήτριος Φαληρεύς, ο διοικήσας τας Αθηνάς επί Κασσάνδρου. Ανήρ πεπαιδευμένος, διάφορα συγγράψας, εξ ών ολίγα σώζονται. ↩