240) Ο κυνικός.↩

241) Ο Φίλιστος, στρατηγός και συγγραφεύς Συρακούσιος επί των δύο Διονυσίων. Ο δε Λεπτίνης άγνωστος. Ίσως αδελφός Διονυσίου του πρεσβυτέρου.↩

242) Αλαβάστρινα μυροφόρα αγγεία.↩

243) Θούριοι, πόλις ιταλική, εις τον κόλπον της Τάραντος. Η αρχαία Σύβαρις.↩

244) Βρέττιοι, πόλις ιταλική της Καλαβρίας, μη εξελληνισθείσα. ↩

245) Πόλις μεταξύ Κατάνης και Συρακουσών.↩

246) Χιλίων δραχμών, αίτινες αντιστοιχούσι προς τετρακισχιλίας των σημερινών. Αντί των στεφάνων κατά την εποχήν εκείνην έδιδον αυτάς τας ποσότητας.↩

247) Ίδε ΙΣΤ, 2.↩

248) Η Μεσσήνη επί της Σικελίας, κείται κατάντικρυ του Ρηγίου, κειμένου εις τον πορθμόν επί της ιταλικής ακτής.↩

249) Τους Κορινθίους, διότι άποικοι αυτών ήσαν οι Συρακούσιοι. ↩

250) Επιπολαί, άκρα τραχεία και σχεδόν απρόσβατος προς βοράν των Συρακουσών, οχυρωθείσα επί Διονυσίου του πρεσβυτέρου, και συνδεθείσα μετά της πόλεως.↩

251) Σικελός ιστοριογράφος, εξακολουθήσας του Φιλίστου την ιστορίαν.↩

252) 6,000,000 των τότε 24,000,000 των νυν δραχμών. ↩

253) Ιμέρα, πόλις Σικελική, επί ποταμού ομωνύμου. Η δε νίκη εγένετο κατά το αυτό έτος της εν Θερμοπύλαις και Σαλαμίνι, το 480 π. Χ. ↩

254) Πόλις της βορείας Σικελικής παραλίας.↩

255) Δηλαδή το μέρος της Σικελίας το υποκείμενον εις τους Καρχηδονίους.↩

256) Λιλύβαιον, ακρωτήριον και πόλις εις την δυτικήν πλευράν της Σικελίας.↩

257) Νέμεια, ό αγώνες οι τελούμενοι εις την Νεμέαν, ου μακράν της Κορίνθου, προς τον ναόν του Διός· και Ίσθμια οι αγώνες οι τελούμενοι εις τον Κορινθιακόν ισθμόν, περί τον ναόν του Ποσειδώνος.↩

258) Περί τας αρχάς Ιουνίου. ↩

259) Κατά Λιόδωρον τον Σικελιώτην (ΙΣΤ, 80) 2500↩

260) Την επαρχίαν δηλαδή της Σικελιακής Μεσσήνης. ↩

261) Τινές προτείνουσιν Ιετόν, φρούριον της Σικελίας παρά τον Κρίμηυον.↩

262) Οι Φωκείς, υπό των Αμφικτυόνων εις πρόστιμόν τι μέγα καταδικασθέντες, και μη δυνηθέντες να πληρώσωσιν αυτό, ελεηλάτησαν τον ναόν των Δελφών, Εκ τούτου προήλθεν ο δεκαετής ιερός πόλεμος, όν κατέπαυσε Φίλιππος ο Μακεδών εν έτει 344 π. Χ. Αρχηγοί των Φωκέων ήταν αλληλοδιαδόχως ο Φιλόμηλος, ο Ονόμαρχος, ο Φαύλλος και ο Φάλαικος.↩

263) Δηλαδή εζωγραφημένας διά της βαφής ήτις εξάγεται εκ του οστράκου της πορφύρας.↩

264) Ήλεκτρον ήτον μέταλλον εκ χρυσού και αργύρου μεμιγμένον. ↩

265) Πόλις άγνωστος της Σικελίας, δι' ό και γράφουσί τινες Καυλωνίαν ή Γαλερίαν.↩

266) Λοχαγός του ιππικού.↩

267) Παρωδία της Ευριπίδου Μηδείας στοιχ. 214, όπου η Μήδεια λέγει κλητικώς: «Κορίνθιαι γυναίκες, εξήλθον δόμων», το δ' εξήλθον ενικώς εις πρώτον πρόσωπον, περί εαυτής, εν ώ ενταύθα ο Εύθυμος ευφυώς το παρώδησεν εις τρίτον πληθυντικόν πρόσωπον, εφαρμόζων αυτό εις τους Κορινθίους.↩

268) Οι Συρακούσιοι φαίνεται ότι ήσαν τότε άξιοι των όσων έπασχον, διότι ηθικώς ήσαν τόσον εξηχρειωμένοι, ώστε εξεδικούντο επί γυναικών και παρθένων, φονεύοντες αυτάς διά δικαστικής ανοσιουργίας.↩

269) Άλαβον γράφουσί τινες, διότι ούτω καλούμενον σικελικόν ποταμόν αναφέρει ο Πτολεμαίος. Κατ' άλλας γραφάς, Άμβολον.↩

270) Τινά χειρόγραφα φέρουσι «Λύκου.»↩

271) Λευκανία, επαρχία της κάτω Ιταλίας.↩

272) Αι εκκλησίαι του δήμου συνήρχοντο πολλάκις εις τα θέατρα, ως τούτο, κατά τους μεταγενεστέρους χρόνους εγίνετο και εν Αθήναις. ↩

273) Άραγε αντί απαχθείς, δεν είχε το κείμενον απαγχθείς, λέγον ότι ζων εκρεμάσθη, και ορίζον ούτω τις ήτον η ήν υπέστη ποινή των ληστών;↩

274) Ακράγας, την σήμερον Grigenti, πόλις περιέχουσα αξιόλογα λείψανα αρχαίων μνημείων. Γέλα, την σήμερον Terra nuova, αμφότεραι, εις την μεσημβρινήν παραλίαν της νήσου.↩

275) Δηλαδή την επί του Πελοποννησιακού πολέμου εκστρατείαν του Νικίου, εφ' ής δεινώς ηττήθησαν οι Αθηναίοι.↩

276) Ελέα, πόλις της Λευκανίας, εν τη κάτω Ιταλία, άποικος των Φωκαέων.↩

277) Η νήσος του Αιγαίου, η Ζέα.↩

278) Ο υιός του Κόνωνος, Αθηναίος στρατηγός.↩

279) Εξ αγνώστου χωρίου. ↩

280) Επίθετον του έρωτος. ↩

281) Θέλει να είπη, πόση χάρις επί των έργων του.↩

282) Ποιητής Κολοφώνιος, κατά τα 400 π. Χ. γράψας ποίημα επικόν, επιγραφόμενον Θηβαΐς.↩

283) Διονύσιος, ζωγράφος περίφημος, εφάμιλλος του Πολυγνώτου.↩

284) Κολοφών, πόλις της Ιωνίας εν τη μικρά Ασία.↩

285) Ίδ. Ραγκ. Ιστορ. της αρχ. καλλιτεχνίας, Τόμ. Α'. σ. 478 ↩

286) Δηλ. της αυτομάτου τύχης, της μη βοηθουμένης υπ' ανθρωπίνης φρονήσεως.↩

287) Ίδ. ανωτ. ΚΓ.↩

288) Πόλις εις τα βόρεια κειμένη της Σικελίας. ↩

289) Η Αττική μνα ήτον 100, η δε σικελική 40 αττικών δραχμών. ↩

290) Εξ Ομήρ. Ιλιάδ. Ω. 630.↩

291) Στίχος εξ αγνώστου τραγικού χωρίου. ↩

292) Ο Αβδηρίτης φιλόσοφος, ακμάσας περί Ολ. 72.↩

293) Και εξ ετέρου χωρίου του Πλουτάρχου (Περί εκλελοιπ. χρηστηρίων § 17), και εκ Κικέρωνος (Epist. ad C. Cassium) εξάγεται ότι κατά το δόγμα του Δημοκρίτου και του Επικούρου, εφέροντο εκ του περιέχοντος αέρος προς τους ανθρώπους είδωλά τινα, ή εικόνες, χρηστά ή πονηρά, αποτελούντα τας φαντασίας και τας ιδέας αυτών.↩

294) Ο Πυθαγόρας, φεύγων την πατρίδα του Σάμον, διότι ετυραννείτο υπό του Πολυκράτους, ήλθεν εις Ιταλίαν, και εσύστησεν εν Κρότωνι την φιλοσοφικήν αυτού σχολήν. Οι Ρωμαίοι συγγραφείς τω αποδίδουσιν ως υιόν τον Μάμερκον.↩

295) Γλυκύς.↩

296) Ίδ. βίον Νουμά. § Α.↩

297) Aedilitas.↩

298) Augures, οιωνοσκόποι. Την οιωνοσκοπίαν έλαβον οι Ρωμαίοι παρά των Τυρρηνών.↩

299) ιός Σελεύκου του Καλλινίκου, βασιλεύσας της Συρίας κατά τα έτη 246 — 210 π. Χ.↩

300) Οι πελέκεις, ή πελεκυφόροι, lictores, ήταν σωματοφύλακες διδόμενοι έξ μεν εις τους στρατηγούς, δώδεκα δ' εις τους υπάτους. ↩

301) Ούτω και ο Τίτ. Λίβιος. Κατ' άλλους Μνάσων.↩

302) Όθεν παρ' ημίν η κάλτσα. Η λέξις δε ουχί λατινική, αλλά του σικελικού ελληνισμού.↩

303) Δηλαδή γεωγραφικών θέσεων, προς δυσμάς, ανατολάς κ.τ.λ. ↩

304) Κατά Τ. Λίβιον εξελέγη ύπατος εν έτει 572 α. κ, Ρ. (182 π. Χ.), και εξεστράτευσε κατά το επιόν έτος.↩

305) Από του ποταμού της Γενούης, μέχρι Μονάκου.↩

306) Έχοντος τρεις παλμούς, τρία ζεύγη κωπίων.↩

307) Φίλιππον τον Γ', πατέρα του Περσέως.↩

308) Τον Πολιορκητήν.↩

309) Ίδ. Κοριολ. ο ΙΑ.↩

310) Πλοία φορτηγά. Ο Ωρεός, πόλις ές την βορείαν παραλίαν της Ευβοίας. ↩

311) Πλοία πολεμικά, πέντε σειράς κωπών έχοντα.↩

312) Κατ' άλλους Ελίμεια ή Ελιμεία, ενικώς, πόλις της Μακεδονίας, υπό την Απολλωνίαν.↩

313) Δαρδανείς, έθνος Θρακικόν κατά την Μοίσιαν, την νυν Σερβίαν, μεταξύ Ορβήλου και Σκόδρου.↩

314) Έθνος Γερμανικόν κατά τας όχθας του Δουνάβεως. ↩

315) Κατά την άνω Αλβανίαν.↩

316) De divinatione I, 46.↩

317) Αμίππους τους λέγουσιν ο, Θουκυδίδης και ο Ξενοφών, και ήσαν πεζοί συνοδεύοντες τους ιππείς, και έτοιμοι ν' αναβώσι τους ίππους αυτών, άμα των ιππέων τις έπιπτε (page).↩

318) Οι Μαιδοί, έθνος Θρακικόν πλησίον της Μακεδονίας (Στράβ. 318). Εις τα χειρόγραφα φέρεται κακώς Μηδικήν. ↩

319) Χιλίους, λέγει το κείμενον, υπονοούν τους στατήρας. Είχε δ' ο χρυσούς στατήρ 2 δραχμών βάρος καν 20 δραχμών αξίαν.↩

320) Ο Τ. Λίβυος (33) λέγει άνευ ασπίδος, διά να μη κοιμώνται όρθιοι επ' αυτών. Τότε ενεωτέρισε και ως προς την αλλαγήν των φυλακών. ↩

321) Οι και εφεκτικοί λεγόμενοι, και ζητητικοί και σκεπτικοί φιλόσοφοι, οι του Πύρρωνος οπαδοί. ↩

322) Ναός του Απόλλωνος. Αλλ' ως πόλις της Μακεδονίας, αναφέρεται υπό Στεφάνου του Βυζαντίου. ↩

323) Αναφέρεται και υπό Λιβίου, 44, 32.↩

324) Ημίσεια ώρα.↩

325) Λέγει τον Πύθιον Απόλλωνα, εις ού το ιερόν ην το επίγραμμα αναγεγραμμένον.↩

326) Ο Ξεναγόρας λοιπόν εύρε το κάθετον ύψος του Ολύμπου 6096 πόδας υπέρ το Πύνθιον. Το δ' ότι τα υψηλότερα βουνά και αι βαθύτεραι θάλασσαι δεν υπερβαίνουσι τους 6000 πόδας αποδείκνυται εσφαλμένον υπό των νεωτέρων καταμετρήσεων.↩

327) Πόλις της Πιερίας εν Μακεδονία, επί του Θερμαϊκού κόλπου. ↩

328) Ο Τ. Λίβιος (Μ Δ, 37) δεν συμφωνεί προς ταύτα τα περί της εκλείψεως.↩

329) Μακεδονικάς λόγχας μακράς 11, ή 15 πήχεις.↩

330) Μικράς στρογγυλάς ασπίδας.↩

331) Την Πύδναν, ως είπεν εν ΙΣΤ.↩

332) Ίδ. Φαβ. Μάξ. ΙΘ.↩

333) Ίδ. και T. Liv. 44. Duac cohoriæ a parte Romanorum erant, Peligna et Maruccina.↩

334) Την τρίτην περίπου μετά μεσημβρίαν.↩

335) Μόλις 17 ετών.↩

336) Οι Κρήτες είχον παρά τοις αρχαίοις κακήν υπόληψιν ως ψεύσται. «Κρήτες αεί ψεύσται» έγραφεν ο Επιμενίδης 500 έτη π. Χ. και τον στίχον αυτού αναφέρει ο απόστολος Παύλος.↩

337) Τους εν Σαμοθράκη λατρευομένους Καββείρους, οίτινες υπό των Ελλήνων εθεωρούντο ως αυτοί οι Διόσκουροι.↩

338) Σάγρας, ποταμός της Μεγάλης Ελλάδος, ρέων διά της χώρας των Λοκρών. Ενταύθα οι Λοκροί, μυρίους έχοντες στρατιώτας, ενίκησαν κατά κράτος τους Κροτωνιάτας, έχοντας 130,000, και αυθημερόν έφθασε της νίκης η είδησις εις Ολυμπίαν, Σπάρτην, Κόρινθον και Αθήνας.↩

339) Και εις Μυκάλην της εν Πλαταιαίς κατά Μήδων έπρεπε να ειπή. Ίδ. Πολυαίνου. Στρατηγημ. Α, 33.↩

340) 20,000 στάδια αποτελούσι χιλίας ώρας.↩

341) Των Καββείρων δηλαδή ως ανωτέρω ο Περσεύς εκάθησεν ικέτης.↩

342) Ακρωτήριον εις τα βόρεια της Σαμοθράκης.↩

343) Ως γνωστόν ο Φειδίας έπλασεν εν Ολυμπία χρυσελεφάντινον το άγαλμα του Διός, όν περιγράφει μεγαλοπρεπώς ο Όμηρος, Ο Αιμίλιος λοιπόν εννόει ότι πρώτος διέγραψεν αυτόν ο Όμηρος, και την περιγραφήν εκείνου ότι συνεπλήρωσεν ο Φειδίας.↩

344) Τινές υπώπτευαν υπερδεκαπλάσια.↩

345) Λιμήν και πόλις της Ηπείρου, επί των συνόρων της Ιλλυρικής Μακεδονίας.↩

346) Τον Τίβεριν.↩

347) Πλοίον δεκαέξ ζεύγη κωπίων έχον, κτήμα του βασιλέως Περσέως.↩

348) Είδος ποτηρίων, εχόντων σχήμα κέρατος, κατά μίμησιν των αρχαιοτάτων χρόνων, ότε τα κέρατα των ζώων εχρησίμευον ως ποτήρια. Εντεύθεν, κατ' Αθήναιον (ΙΑ, 476) και το κεράσαι.↩

349) Οδοιπορικόν. Διετήρησα την λέξιν του κειμένου, ως κατάλληλον ίνα μείνη εν χρήσει, εκφράζουσα το γαλλικόν marche.↩

350) Αντιγονίδες, Σελευκίδες και Θηρίκλεια, εκπώματα, ούτως ονομασθέντα τα μεν από των δύο βασιλέων, τα δε από του κατασκευάσαντος αυτά Θηρικλέους του Κορινθίου (Αθήν. ΙΑ, 222, και 470.)↩

351) Ιλιάδ. Ω. 525-533.↩

352) Το νοτιανατολικόν ακρωτήριον της Ιταλίας, την σήμερον Brindisi.↩

353) Τον θρησκευτικόν.↩

354) Carcere, η φυλακή, και του Σικελικού Κάρκαρον. ↩

355) Την των τιμητών, Censores.↩

356) Εις το κείμενον εγράφετο Λικίννιος Φιλόνεικος, ως αν η δευτέρα λέξις ήτον της πρώτης επίθετον. Αλλ' ο Κοραής έγραψε Λ. και Φιλόνεικος, διότι του Φιλονείκου τούτου μνημονεύει ο Πλούταρχος και εν πολιτ. παραγγέλμ. §. 14.↩

357) Ο ιστορικός, Ίδ. Λυκ. Α.↩

358) Ο στρατηγός των Λακεδαιμονίων, όστις επί Πελοποννησ. πολέμου εστάλη εις Συρακούσας και κατέστρεψε τους Αθηναίους.↩

359) Τιμολ. §. ΙΑ.↩

360) Επαινετός μάλιστα διά τούτο είναι ο Τιμολέων. Δεν τον κατέβαλε της τύχης καταφορά· αλλ' εβαρυθύμει δι' ό,τι περιείχε στυγερόν και ανόσιον η ιδία αυτού πράξις, ήν τω υπηγόρευσεν ηρωισμός πατριωτικός. ↩

361) Σύβαρις, πόλις της Ιταλίας, διαβόητος διά την τρυφηλότητά της.↩

362) Στρατηγός Αθηναίος, νέους εισαγαγών κανόνας εις την τακτικήν.↩

363) Στρατηγός των Λακεδαιμονίων, ο φονευθείς εις την εν Αργινούσαις ναυμαχίαν.↩

364) Ο Στρατηγός του Αλεξάνδρου.↩

365) Τιμόθεος, υιός του Κόνωνος, και Χάρης, στρατηγοί των Αθηναίων.↩

366) Ευριπ. Ικέτ. 864.↩

367) Νικομήδην λέγει τούτο εν Αποφθέγμασι.↩

368) Πολιτικήν μερίδα.↩

369) Λεοντιάδας, γράφει ο Ξενοφών.↩

370) Ακρόπολιν των Θηβών.↩

371) Επί Θρασυβούλου, μετά τον Πελοποννησιακόν πόλεμον, κατά των τριάκοντα τυράννων.↩

372) Μία των ανωτάτων αξιών εν Θήβαις.↩

373) Η προ της Ελευσίνος πεδιάς, όθεν διέρχεται η οδός προς τας Θήβας.↩

374) Μέλλων, κατά Ξενοφώντα.↩

375) Στάλικας, λέγει το κείμενον, ό οι σχολιασταί εξηγούσιν ως πασσάλους εφ' ών στηρίζουσι τα θηρευτικά δίκτυα. Ίσως δε γενικώς τους θηρευτικούς πάλους. Σταλίκια ονομάζει η συνήθεια τους οροθετικούς πασσάλους.↩

376) Ανώτατον ιερατικόν αξίωμα.↩

377) Οι αρχαίοι δεν εκάθηντο, αλλ' ήταν κατακεκλιμένοι εις τας τραπέζας. ↩

378) Ότε επεκράτει το δημοκρατικόν πολίτευμα εν Θήβαις, οι ανώτατοι άρχοντες της πολιτείας ήσαν τρεις, καλούμενοι Βοιωτάρχαι. ↩

379) Ούτως ωνομάζοντο οι υπό των Σπαρτιατών εις ξένας πόλεις πεμπόμενοι διοικηταί.↩

380) Τα των Βοιωτών φρονούντων.↩

381) Πλαταιαί η νυν Κόκλα. Θεσπιαί, το Ερημόκαστρον. ↩

382) Τανάγρα, το Κακοσάλεσι, άντικρυ της Ευβοίας, μεταξύ Αττικής και Βοιωτίας.↩

383) Όπου σήμερον το χωρίον και μοναστήριον της Σκριπούς. ↩

384) Διαίρεσις του σπαρτιακού στρατού.↩

385) Πλησιάζουσαν εις την Ορχομενίαν, προς τα βορειανατολικά. ↩

386) Την Κωπαΐδα λίμνην, εις ήν εκρέει ο Μέλας, ενούμενος μετά του Κηφισού.↩

387) Το υπέρ τον Ορχομενόν όρος. ↩

388) Ο Πλούταρχος, καίτοι ιερεύς του Απόλλωνος φαίνεται όμως εφεκτικός.↩

389) Ίδ. Κάμιλλ. § . . .↩

390) Ο γνωστός Αρκάς ιστορικός, υιός του Λυκόρτα. Ο αριθμός των αποτελούντων την μόραν φαίνεται ότι δεν ήτον προσδιωρισμένος.↩

391) Ίδ. Λυκούργ. §ΣΤ.↩

392) Δηλαδή των συνδεδεμένων διά στενωτάτων δεσμών φιλίας. ↩

393) Φυλάς και φρατρίας, υποδιαίρεσιν των φυλών, γένη. ↩

394) Ιλιάδ. Β. 363.↩

395) Εν Βοιωτία και Φωκίδι ελατρεύετο ιδίως ο έρως, και ετελούντο τα ερώτια. Ο έρως ούτος ην η θερμή φιλία των νέων προς τους άνδρας παρ' ών εδιδάσκοντο τα μαθήματα και ελάμβανον τα παραδείγματα της αρετής και ανδρείας. Ως πρότυπον δε της τοιαύτης φιλίας προύκειτο αυτοίς ο Ηρακλής και ο Ιόλαος. Τον άμωμον της φιλίας ταύτης χαρακτήρα ανεγνώρισεν, ως κατωτέρω, αυτός ο Φίλιππος, ο εχθρός των Θηβαίων. ↩

396) Ο Λάιος, πατήρ του Οιδίπου, ήρπασε τον Χρύσιππον υιόν του Πέλοπος.↩

397) Την Αρμονίαν.↩

398) Λεύκτρα, χωρίον εις την Βοιωτίαν, ου μακράν των Πλαταιών. ↩

399) Περί Μενοικέως ίδ. Ευριπ. Φοινίσσας. Περί Μακαρίας ίδ. Ευριπ. Ηρακλείδ. Τα περί Φερεκύδου αλλαχόθεν άγνωστα.↩

400) Ίδ. Θεμιστοκλ. §. ΙΓ ↩

401) Ο λιμήν της Βοιωτίας, άντικρυ της Χαλκίδος, όθεν εξέπλευσαν οι Έλληνες κατά της Τρωάδος. Ίδε βίον Αγησιλ.↩

402) Παραστάται (Ζευγίται εις το κείμενον) λέγονται οι πλησίον αλλήλων ιστάμενοι στρατιώται· επιστάται δ' οπίσω αλλήλων.↩

403) Αρχάς δεκεμβρίου.↩

404) Το Καλαμάκι εις τον Ισθμόν της Κορίνθου.↩

405) Πόλις της Θεσσαλίας.↩

406) Τον πατέρα του μεγάλου Αλεξάνδρου.↩

407) Δηλαδή αγαθήν Τύχην.↩

408) Ίδ. και Αλκιβ. Δ.↩

409) Τούτο σημαίνει ασπιδοφόρος. Ελέγετο δ' ούτω χλευαστικώς διά τον μακρόν και δασύν πώγωνά του, όστις εκάλυπτε το στήθος του ως ασπίς. (Αριστοφ. Εκκλησ. 71 και Σχολ.)↩

410) Των Θεσσαλών Αχαιών.↩

411) Η έκλειψις συνέβη κατά το έτος 364 ή 365 π. Χ.↩

412) Ιστορικός. Ίδ. Τιμολ. ΙΕ.↩

413) Εκ του Mars, του Άρεως.↩

414) Ιστορικός, Ίδ. Φάβ. Μάξ. ΙΘ.↩

415) Sorex Soricem, εκ του αιολικού Ύραξ, ο μυς.↩

416) Άλλοι γράφουσι Βιρδόμαρος· ούτω και οι πλείστοι των Ρωμαίων συγγραφέων Virdomares ή Viridomares. Το δε Βριτόμαρτος είναι εξελληνισμός κατά την Βριτόμαρτυν, την θυγατέρα του Διός.↩

417) Μεταξύ Μεδιολάνου και Πλακεντίας. ↩

418) Ίδ. Β. Νουμά.↩

419) Ίδ. Ρωμύλ.↩

420) Ίδ. Ρωμύλ.↩

421) Ferire.↩

422) Ασσάριον ή Ας, ίσον αιγινητικώ οβολώ ή 1 2[3 του αττικού οβολού. ↩

423) Ελλείπει ο αριθμός. ↩

424) Ιδέ Παύλ. Αιμύλ.↩

425) Ίδ. §. Α.↩

426) Την Νεάπολιν, Νώλα, πόλις της αυτής επαρχίας. ↩

427) Τριακοσίους λέγει το κείμενον. Αλλ' ο Κοραής προσέθηκεν την λέξιν χιλίους κατά Liv. ΧΧΙΙΙΙ, 46.↩

428) Πλοία έχοντα πέντε σειράς κωπίων.↩

429) Το χωρίον τούτο εις το κείμενον έχει πολλά τα αμφιβαλλόμενα. ↩

430) Ειπών «Δος μοι πα στω, και ταν γαν κινήσω».↩

431) Πολύσπαστος μηχανή είναι η έχουσα πολλούς κοχλίας (μακαράδες).↩

432) Όργανον έγχορδον, τριγωνικόν, είδος άρπης. ↩

433) Το τάλαντον ήτον βάρος είκοσι οκάδων περίπου. ↩

434) Μηχανή βέλη τοξεύουσα.↩

435) Τον εκατόγχειρα γίγαντα.↩

436) Το χωρίον φαίνεται παρεφθαρμένον. Ίδ. Πολύβ. ΙΙ. 270. Αθήν. ΙΔ, 634.↩

437) Mέρoς της διαίτης των αρχαίων ήτον ν' αλείφωνται διά μύρων.↩

438) Ο λόγος ούτος είναι 2:1.↩

439) Ακρέλλας κατά Λίβ. XXIV, 35.↩

440) Ηλιακόν ωρολόγιον.↩

441) Μετά του Ιδομενέως κατά του Ιλίου εκ Κρήτης συνεκστρατεύσαντος, υιού Μολιού και Μέλφιδος.↩

442) Ο Ρωμαϊκός τύπος του ονόματος του Οδυσσέως, ίσως και εις ελληνικήν τινα διάλεκτον ανήκων.↩

443) Αι εκκλησίαι του δήμου πολλαχού εγίνοντο εις τα θέατρα. ↩

444) Ίδ. Φάβ. Μάξ. ΙΘ.↩

445) Πίνδ. Πύθ. Β. αρχ.↩

446) Απόσπασμα της απολεσθείσης τραγωδίας, της επιγραφομένης Λικύμνιος.↩

447) Δηλαδή, πενιχρόν.↩

448) Ovatio.↩

449) Βακχικού αλαλαγμού.↩

450) Oves εκ του ενικού Ovis ουχί Ova, σημαίνον τα ωά. ↩

451) Σαυνίται ή Σαμνίται, λαός της μέσης Ιταλίας.↩

452) Τρίτης από της ανατολής του ηλίου.↩

453) Dicere.↩

454) Οι εν Ιταλία Λοκροί, εις την Καλαβρίαν, των Οζολών αποικ. ↩

455) Lancea, ίσως εκ του λόγχη.↩

456) Ιστορικός ζήσας επί Τιβερίου.↩

457) Ο αυτοκράτωρ Αύγουστος, γράψας και ιστορίαν. ↩

458) Πόλις της Ρόδου. ↩

459) Ίδ. § Α. ↩

460) Του Αυγούστου.↩

461) Ίδ. Ρώμ. ΙΔ.↩

462) Ξενοφ. Kυρ. παιδ. Δ, α'.↩

463) Eις δράμα μη σωζόμενον.↩