Nauwelijks had in de oude folterkamer der Inquisitie de markies bij het begin der aardbeving een kort gebed uitgesproken, of met een krakend geluid stortte het gewelf ineen.

De bodem maakte golvende bewegingen, een breede kloof ontstond en tegelijk met de houten brits verdween de markies Finori in het binnenste der aarde.

---

Zooals de vluchteling aan den Raad van Elf had meegedeeld, was door den detective, den jongen Finori en Charly, bijgestaan door eenige beambten der geheime politie, een verwoede strijd gestreden met de wachtposten der Maffia.

De gravin had zelfs geen enkelen kreet geslaakt, al was zij ook doodsbleek en angstig geweest. Zij had echter vergeten, gebruik te maken van haar sierlijke wapens.

De manschappen van Sarpi hadden fakkels aangestoken, toen men met zachte roeislagen verder het kanaal binnendrong. Hier en daar liet Sarpi halt houden om met den loop van zijn revolver tegen de wanden te kloppen. Hij kon echter den geheimen ingang niet ontdekken.

Op dit oogenblik begon de aardbeving te woeden met haar donderend gebrul in onderaardsche diepten.

„Een aardbeving! Hoe vreeselijk!” riepen allen door elkaar en met bedenkelijken blik keek de kleine man met het vossengelaat naar de gewelven boven hun hoofden.

En ziet, zij wankelden!

Maar dank zij hun reusachtige stevigheid hielden zij stand!

Groote stortzeeën echter kwamen aanrollen van de Calabrische kust, zich voortspoedend als een reuzenpaard van Neptunus. Zij stroomden ook dit kanaal der Torrente binnen en hieven de boot op tot dichtbij de gewelven.

Daar rollen met luid geraas steenblokken van boven neer, niet ver van de boot verwijderd. Een breede, spleetvormige opening ontstaat en plotseling stort, tot groote verbazing van de personen in de boot, een menschelijke gedaante naar beneden. Met een zachten kreet verdwijnt hij, op korten afstand van het vaartuig, in de golven.

Het ware met hem gedaan geweest, als de jonge markies niet juist zijn electrisch licht over het water had laten schijnen, zoodat hij het grijze hoofd, dat boven water verscheen, had opgemerkt. Hij spande al zijn krachten in en het gelukte hem werkelijk om den arm van den worstelenden drenkeling te grijpen.

Handig klemde de grijsaard zich aan den rand der boot vast en men trok hem met behulp van den detective aan boord, terwijl Charly en de anderen aan de andere zij gingen staan, opdat hun boot haar evenwicht niet zou verliezen.

Maar zij waren nog lang niet gered. Met groote moeite baanden de mannen zich een weg terug, in voortdurenden strijd met de woeste golven, waardoor zij nu eens hoog in de hoogte werden geheven, dan weer diep naar beneden geslingerd.

Meer dan eens meenden de dappere mannen, dat hun einde was gekomen. De grijsaard, die op zoo toevallige wijze door hen was gered, lag uitgeput in de boot neer.

Eindelijk hadden zij het eind van het kanaal weer bereikt. Maar ook daarbuiten kookte en bruiste de zee. De hemel was verduisterd door rook, stof en wolken en de woeste zee beukte schuimend tegen het vernielde strand, overstroomde de gescheurde kaden en behalve de gebarsten muren van de eenmaal zoo schoone Paleisstraat, waren de huizenrijen, de ontelbare witte gebouwen die langs de glooiende hellingen hadden gestaan, verdwenen.

Van al de honderd kerken van Messina verhief zich geen enkele meer, verdwenen waren de San Gregorio en de Badazzia, San Francesco en San Giovanni, universiteit en kazernes, hospitaal en schouwburg.

Tevergeefs zochten zij die in de boot zaten, met strakke blikken naar de heerlijk schoone stad, de parel [32]van Sicilië, een der bloeiendste, grootste handelssteden van Italië, welke zij kort te voren stralend van pracht en schoonheid hadden verlaten.

Het heerlijke Messina met haar 200,000 inwoners bestond niet meer!

Een rookende puinhoop, een rij treurige ruïnen van de paleizen aan de zee—dat was alles wat in een oogenblik van vernieling het noodlot van Messina had gemaakt.

Ook de oude man had zich opgericht. Met een glimlach vol geluk en weemoed tegelijk hadden vader en zoon elkaar herkend. Zij omhelsden elkaar, terwijl de gravin weenend de handen van den grijsaard kuste.

Maar het was bijna tevergeefs om te kampen tegen den golfstroom, die de boot in noordelijke richting dreef, langs de puinhoopen van de noordelijke Strada Vittorio Emanuele.

Plotseling greep Luigi den arm van zijn vader.

Een algemeene kreet van verbazing weerklonk.

Zelfs dezen keer, nu alles verwoest was, had het lage paleis Finori, dat slechts één verdieping telde en door ijzeren staven werd gestut, weerstand geboden. Het was het eenige huis, dat in zijn geheel was blijven staan.

Met groote moeite gelukte het hun aan de vernielde kade te landen.

Nauwelijks hadden allen zich verzameld in de bibliotheek van den ouden markies, om te luisteren haar het verhaal van zijn lotgevallen, toen vanuit den kelder doffe slagen werden vernomen.

Allen ijlden door de kastdeur naar beneden.

Wie beschrijft de groote vreugde en verbazing van Charly, toen hij daar, wel bleek en uitgeput en gewond door de neergevallen steenen, maar overigens in goeden welstand, zijn vriend Lord Lister met diens getrouwen dienaar Giannettino aantrof.

Vol eerbiedige bewondering voor zooveel heldenmoed luisterde men naar zijn verhalen over de beleefde avonturen en de verworven schatten van de door het noodlot vernietigde Maffia.

Eerst nu behoefden Luigi en de bekoorlijke gravin niet meer bevreesd te zijn.

Cesare was dood!

Rillend dacht de oude markies aan de afgrijselijke uren, die hem door zijn ontaarden zoon waren bereid. Ondanks al zijn moed en wilskracht was in dezen nacht zijn haar sneeuwwit geworden.

Met fakkels en electrisch licht begaven zich detective Sarpi, Lister, Charly en Giannettino nog eenmaal naar beneden naar de plaats der verschrikkingen, vanwaar zij in verschillende pakken en bundels de schatten haalden uit het steenen graf.

De overige 8 millioen echter werden den Syndaco ter hand gesteld, ten bate der slachtoffers.

Kapitein Wheeler had, door het treffen van verstandige maatregelen, het jacht weten te redden.

Lister laat het in gereedheid brengen om uit Engeland hulpmateriaal te halen.

Als zij terugkomen en men de ramp eenigszins zal zijn te boven gekomen, dan zal het huwelijk plaats hebben van Luigi en Marietta, een jong geluk, ontsproten op de puinhoopen van het verwoeste Messina.