De baanwachter

Een baanwachter woont met zijn gezin in een omgebouwde spoorwagon aan de rand van een Vlaams dorp en onderhoudt er een klein siertuin en moestuin. Hij heeft één hand verloren bij het redden van een ander en waakt onvermoeibaar over spoorwegovergangen, terwijl het landelijke ritme het dagelijks leven bepaalt. Zijn stokoude, blinde moeder verlangt naar het rumoer van de stad en herinnert aan een niet-ingeloste belofte voor een betere betrekking, wat spanning wekt tussen nederige tevredenheid en het verlangen naar erkenning. De tekst richt zich op alledaagse details, familierelaties en de gevolgen van persoonlijke opoffering.