Ic sal horen wat hi sueght.
Mijn herte dat staet te hem ghevuecht,
Om dat hi van herten es soe fier.
215
Waer sidi, mijn bode Rogier?
Comt tote mi, ic hebts te doen.
Rogier:
O edel vrouwe, bi Mahoen,
Segt mi wat wildi hebben ghedaen?
Florentijn die maghet:
Rogier, ghi moet haestelec gaen
220
Toten hertoghe van Bruyswijc,
Ende es
gheleghen in kerstenrijc
Ende es
gheheten Gloriant.
Ghi selt hem gheven in sine hant
Dese figure den deghen fijn,
225
Ende segthem dat icse na danschijn
mijn
Hebbe doen maken wel ghelijc,
Ende dat ghi comt uten rijc
Vander stat van Abelant,
Ende segt oec den hoghen wigant,
230
Dat ic hem bidde in rechter trouwen,
Dat hi in deere van allen vrouwen
Dese figure wille anesien.
Hem sal sere verwonderen van dien,
Wat ic daer met
menen
mach.
235
Ende segt hem, dat ic nie man en sach,
Daer ic mede deilen woude mijn lijf,
Ende segt hem oec al sonder blijf,
Dat hi es mijn vader, die hoghe baroen
Van Abelant, die rodelioen,
240
Ende hoert ende merct ende swijcht ende heelt,
Ende verstaet wel dat hi u beveelt,
Ende brinct mi die boetscap dan.
Rogier:
Bi minen god Tervogan,
Joncfrouwe, dese boetscap wert ghedaen,
245
Ic wille met haesten daerwert gaen.
Tooneel II
(
Rogier is in Brunswijk aangekomen
)
Rogier:
Mamet ende Apolijn
Die moeten bewaren die vrouwe mijn,
Die mi heeft ghesent tote hier.
Edel here, ic ben een metselgier
250
Eender joncfrouwen noyael
ende goet;
Si bidt u op gherechter oetmoet,
Dat ghi wilt anscouwen dese figure:
Si es na die scoenste creature
Ghemaect, die men vint in eertrike,
255
Ende haren anscijn alsoe ghelike,
Al waert sijt selve die vrouwe weert;
Si es van hare doghet vermeert
Ende oec van haren hoghen moet.
Die hertoghe:
Metselgier, nu maect mi vroet,
260
Wie es die joncfrou? doet mi becant.
Rogier:
Dats Florentine van Abelant
Die edel joncfrou ende die rike.
Men vint in heydenesse
niet haers ghelike
Soe noyael noch soe scone van live.
265
Men vinter in eertrike niet vive
Die gheliken der vrouwen mijn:
Si en mochte
niet noyaelder sijn,
Hovescher
noch bat gheraect,
Ende van haren live soe volmaect
270
Ende haren moet soe eerlijc dracht;
En was nie man op eerde verdacht
Soe rike noch soe hoghe gheboren,
Die hare van minnen leide te voren
Dat si worden woude sijn wijf.
275
Si heeft te male
een reine
lijf
Ende enen vader van hoghen doen,
Dats van Abelant die rode lioen
Es haer vader, des sijt vroet.
Die
hertoghe:
Du best een bode ghetrouwe ende goet,
280
Dat hoeric herde
wel ane di.
Nu staet op ende gaet met mi,
Ic sal di wel te ghemake
doen.
Rogier:
Ic doet gherne, edel baroen.
Die hertoghe:
Nu biddic gode diet wel vermach,
285
Dat hi mi late gheleven
den dach,
Dat ic dese joncfrou noch anscouwen moet,
Die mi dese grote vrienscap doet
Ende heeft mi die figure ghesent,
Dit anschijn na thare gheprent.
290
Ay god, ende mach haer anscijn
Ghelijc deser figure sijn,
Sone
saghic op eerde nie haers
ghelijc:
Si ware wel weert in Bruyswijc
Te sine ene vrouwe
ende ene hertoghinne.
295
God, daer alle doghet es inne,
Die gheve haer altoes goeden morghen.
Ay god, wat consten
dracht si verborghen
Int herte, dies benic wijs.
Si draghet van abelheiden een rijs
300
Boven alle vrouwen, die ic nie
sach.
Ay, god die gheve haer goeden dach,
Die mi ghesent heeft desen pant.
Rogier:
O hoghe gheboren wigant,
Ic hebbe mine boetscap ane u ghedaen.
305
Nu willic wederkeren gaen
Toter joncfrouwe Florentijn.
Die hertoghe:
Rogier, Rogier, nu soe moetti sijn
Goet ende ghetrouwe in alder stont
Ende draghen enen hoveschen mont;
310
Wat ghi hoert ende wat ghi siet,
Dat en seldi voerder
vertrecken niet,
Rogier, dan men u bevelt:
Hi es te prisene
die wel heelt.
Lieve Rogier, nu sijt ghetrouwe
315
Ende groet mi sere die scone joncfrouwe
Ende segt hare in ware dinc,
Dat nie wijf van mi en ontfinc
Groete meer dan si allene.
Maer om dat si es soe reine
320
Ende soe noyael van haren live,
Soe segt den edelen sconen wive,
Dat si mi houde hare reynecheit
Tot onser beiden salicheit.—
Ic sal hare oec ghestadich
sijn.
325
Rogier:
O edel here, bi Apolijn,
Si bat mi uter maten sere,
Dat ic u vraghen soude, edel here,
Of si u nemmermeer
soude moghen sien.
Die hertoghe:
Rogier, dat sal hare gescien:
330
Eer dat liden
die seven weken,
Salic die joncfrou sien ende spreken,
Op dat
mi god
behout mijn lijf;
Ende groet mi sere dat edel wijf,
Die god altoes bewaren moet.
335