Ic sal horen wat hi sueght.

Mijn herte dat staet te hem ghevuecht,

Om dat hi van herten es soe fier.

Waer sidi, mijn bode Rogier?

Comt tote mi, ic hebts te doen.

O edel vrouwe, bi Mahoen,

Segt mi wat wildi hebben ghedaen?

Rogier, ghi moet haestelec gaen

Toten hertoghe van Bruyswijc,

Ende es

gheleghen in kerstenrijc

Ende es

gheheten Gloriant.

Ghi selt hem gheven in sine hant

Dese figure den deghen fijn,

Ende segthem dat icse na danschijn

mijn

Hebbe doen maken wel ghelijc,

Ende dat ghi comt uten rijc

Vander stat van Abelant,

Ende segt oec den hoghen wigant,

Dat ic hem bidde in rechter trouwen,

Dat hi in deere van allen vrouwen

Dese figure wille anesien.

Hem sal sere verwonderen van dien,

menen mach.

Ende segt hem, dat ic nie man en sach,

Daer ic mede deilen woude mijn lijf,

Ende segt hem oec al sonder blijf,

Dat hi es mijn vader, die hoghe baroen

Van Abelant, die rodelioen,

Ende hoert ende merct ende swijcht ende heelt,

Ende verstaet wel dat hi u beveelt,

Ende brinct mi die boetscap dan.

Bi minen god Tervogan,

Joncfrouwe, dese boetscap wert ghedaen,

Ic wille met haesten daerwert gaen.

(

)

Mamet ende Apolijn

Die moeten bewaren die vrouwe mijn,

Die mi heeft ghesent tote hier.

Edel here, ic ben een metselgier

Eender joncfrouwen noyael

ende goet;

Si bidt u op gherechter oetmoet,

Dat ghi wilt anscouwen dese figure:

Si es na die scoenste creature

Si es van hare doghet vermeert

Ende oec van haren hoghen moet.

Metselgier, nu maect mi vroet,

Wie es die joncfrou? doet mi becant.

Dats Florentine van Abelant

Die edel joncfrou ende die rike.

Men vint in heydenesse

niet haers ghelike

Soe noyael noch soe scone van live.

Men vinter in eertrike niet vive

Die gheliken der vrouwen mijn:

Si en mochte

niet noyaelder sijn,

Hovescher

noch bat gheraect,

Ende van haren live soe volmaect

Ende haren moet soe eerlijc dracht;

En was nie man op eerde verdacht

Soe rike noch soe hoghe gheboren,

Die hare van minnen leide te voren

Dat si worden woude sijn wijf.

Si heeft te male

een reine

lijf

Ende enen vader van hoghen doen,

Dats van Abelant die rode lioen

Es haer vader, des sijt vroet.

wel ane di.

Nu staet op ende gaet met mi,

Ic sal di wel te ghemake

doen.

Ic doet gherne, edel baroen.

Nu biddic gode diet wel vermach,

Dat hi mi late gheleven

den dach,

Dat ic dese joncfrou noch anscouwen moet,

Die mi dese grote vrienscap doet

Ende heeft mi die figure ghesent,

Dit anschijn na thare gheprent.

Ay god, ende mach haer anscijn

Ghelijc deser figure sijn,

Sone

saghic op eerde nie haers ghelijc:

Si ware wel weert in Bruyswijc

Te sine ene vrouwe

ende ene hertoghinne.

God, daer alle doghet es inne,

Die gheve haer altoes goeden morghen.

Ay god, wat consten

dracht si verborghen

Int herte, dies benic wijs.

Si draghet van abelheiden een rijs

Boven alle vrouwen, die ic nie

sach.

Ay, god die gheve haer goeden dach,

Die mi ghesent heeft desen pant.

O hoghe gheboren wigant,

Ic hebbe mine boetscap ane u ghedaen.

Nu willic wederkeren gaen

Wat ghi hoert ende wat ghi siet,

Dat en seldi voerder

vertrecken niet,

Rogier, dan men u bevelt:

Hi es te prisene

die wel heelt.

Lieve Rogier, nu sijt ghetrouwe

Ende groet mi sere die scone joncfrouwe

Ende segt hare in ware dinc,

Dat nie wijf van mi en ontfinc

Groete meer dan si allene.

Maer om dat si es soe reine

Ende soe noyael van haren live,

Soe segt den edelen sconen wive,

Dat si mi houde hare reynecheit

Tot onser beiden salicheit.—

Ic sal hare oec ghestadich

sijn.

O edel here, bi Apolijn,

Si bat mi uter maten sere,

Dat ic u vraghen soude, edel here,

Of si u nemmermeer

soude moghen sien.

Rogier, dat sal hare gescien:

Eer dat liden

die seven weken,

Salic die joncfrou sien ende spreken,

mi god behout mijn lijf;

Ende groet mi sere dat edel wijf,

Die god altoes bewaren moet.