Ende minen nachtraste

hier gaen doen,

ic soe langhe na hebbe ghewacht;

Hi heeft een teken vore

hem bracht

Daer ane dat ickene kinne;

Hi es dien ic met trouwen minne:

Dat sie ic wel ane sine ghedaen.

Nu willickene vriendelijc gaen ontfaen,

Want hi es comen te miere hant,

Een edel valke uut kerstenlant,

Van Bruyswijc die hoghe baroen:

Ic sachen nederbeten

int groen

Van sinen paerde, die coene wigant.

Sijt willecome, Gloriant!

Ghi hebt beseten

die herte mijn.

Ic sach u onder dat maenschijn

Ende oec verhoerdic

uwe tale;

Al te hant

verkindic

u wale

Bi den teken, dat ghi daer dracht.

Eer ic hier comen ben in dlant!

O edel hertoghe Gloriant,

Ghi sijt mi groet willecome!

Ghi moghes

wel draghen uwen roeme,

Dat ic op eerde nie man en sach

Die mijn herte verhoghen

mach

Meer dan ghi, hoghe baroen.

Maer wijst

mijn vader, die roede lioen,

Dat wi hier beide vergadert sijn,

Bi minen god Apolijn,

Onser beider lijf dat ware verloren!

God, die van der maghet was gheboren,

Moet onser beider hoeder sijn,

O uutvercoren Florentijn,

Spieghel boven alle wiven,

Saelt verloren moeten bliven

Dat ic hebbe doer

u ghedaen?

Ic hebbe mijn lantscap laten staen

Om u te sprekene, vrouwe rene,

Ende come al dus ghedoelt allene

Ghelijc enen aermen knecht.

Ende in rechter trouwen mint,

Dat hi troest daer af

ghewint,

Also ic van u hebbe ghedaen.

Nu seldi oec van mi ontfaen

Al dat u edel herte begheert

In reinen aerde,

ridder weert,

Al sonder eneghe doerpernie.

Bi der maghet sente Marie,

Florentijn wel suverlike,

Om al dat goet van eertrike

En dadic u ghene doerperheit.

Maer, edel wijf, maeckt u bereit

Met mi te Bruyswijc te varen,

Want hier en es gheen langher sparen.

Vernaemt uw vader, die roede Hoen,

Hi soude ons beiden lachter

doen:

Soe bleven wi ewelijc ghescant.

O edel hertoghe Gloriant,

Bruyswijc soudic gherne besien:

Mochte mi dat met trouwen ghescien,

So woudic varen daer ghijs begheert.

Boven alle man, die leven mach,

Of die ic met oghen nie ghesach,

Edel hertoghe, hoghe baroen.

Nu laet ons hier nedersitten int groen

Tote nedergaet dat maenschijn;

Dan selense alle gader slapen sijn,

Die te mijns vader hove behoren,

Dan moghen wi sonder toren

Varen sonder yemens ghemoet.

O edel wijf, het dunct mi oec goet,

Want die vaec gaet mi soe an,

Dat ic niet langher ghestaen

en can,

Ic moet emmer legghen mijn hoet

Soe legghet dan neder in minen scoet

Ende slaept, hoghe gheboren wigant:

Dan selen wi rumen

Abelant.

Hulpe, Mamet ende Apolijn,

Hoe es die joncfrou Florentijn

Alsoe dommelijc ghesint?

En wert nie man van hare ghemint

Die in heydenesse mochte spannen crone,

Soe hoghe gheboren noch soe scoene,

Dat si haer herte daer woude legghen an,

Ende mint nu enen kerstenen man

Ende wilt met hem rumen dlant!

Soe blijft si ewelijc ghescant,

Eest dat ic swighe hier van.

Bi minen god Tervogan,

Nenic, ic saelt segghen haren vader,

Want ict ghesien hebbe al gader.

Waer sidi, hoghe gheboren baroen

Van Abelant, heer roede lioen?

Staet op, hoghe gheboren man,

Doet haestelijc u cleder an,

Ghi selt vernemen, dies ghi niet en wet.

Nu benic hier al onghelet:

Floerant neve, wat saels ghescien?

ane Florentine die scoene,

Die met rechten mochte dragen crone

Voer Babeloen den soudaen.

Si leghet aerm ende aerm bevaen

In ghenen boegaert, coene wigant,

Met enen man uut kerstenlant,

Van Bruyswijc den hertoghe vri.

Ic salse u wisen, comt met mi,

Edel wigant, wide vermeert,

Want ic hebbe hem ghestolen sijn sweert,

Daer hi leghet bi dat edel wijf,

Ende sijn ors, dat heet Vaelentijf,

Dat hebbic hem heymelijc ghenomen.

Uut Bruyswijc soe es hi comen

Ende es een hertoghe daer van.

Nu siet, hoghe gheboren man,

Waer dat hi leghet in haren scoet.

Ay, dat heeft mi wonder groet

Van mijnder dochter Florentijn.

En was nie soe edelen Serrasijn

Daer si haer herte wilde legghen an,

Ende leghet nu met een kerstenen man,

Die niet en es van onser wet

Ay, waer toe si haer heeft gheset

Ende alsoe jammerlijc ghescant!

Bi minen god Tervogant,

Si sal daer omme berren