Hunc prior allocutus-est pugna strenuus Menelaus:[TR1]

Quid ita, care-frater, arma-induis? an aliquem sociorum

hortari-vis, Trojanos exploraturum? at pervehementer

timeo, ne nullus tibi promittat hoc opus,

40

viros infestos ut-speculetur solus accedens

noctem per almam: aliquis admodum audax-animo fuerit.

Hunc autem respondens allocutus-est rex Agamemno:

opus est consilio mihi et tibi, Jovis-alumne o Menelae,

prudenti, quod eximat-periculo et servet

45

Argivos et naves, quandoquidem Jovis mutatus-est animus.

Hectoreis quidem magis animum adjecit sacris:

nondum enim vidi, nec audivi qui-diceret,

virum unum tanta ardua in uno die molitum-esse,

quanta Hector fecit, Jovi carus, in-filios Achivorum,

50

sic (sine divino auxilio), nec deæ filius dilectus, nec dei.

Opera vero fecit, quæ puto curæ-fore Argivis

diu et in-longum tempus: tanta enim mala struxit Achivis.

Sed i nunc, Ajacem et Idomeneum voca,

cito currens ad naves: ego vero ad Nestorem divinum

55

vadam, et hortabor ut-surgat: si velit

ire ad custodum sacram cohortem, et consilium-dare.

Illi enim potissimum obsequentur: ejus enim filius

præest custodibus, et Idomenei armiger,

Meriones: his enim hoc commisimus maxime.

60

Huic autem respondit deinde pugna strenuus Menelaus:

quomodo igitur mihi verbis mandas et jubes?

ibine maneam cum illis, præstolans donec veneris;

an curram ad te iterum, quando probe illis mandavero?

Hunc autem rursus allocutus-est rex virorum Agamemno:

65

ibi mane, ne-forte aberremus alter-ab-altero,

euntes: multæ enim per exercitum sunt viæ.

Clama autem, quaqua iveris, et vigilare jube,

a-patre ex stirpe sua compellans virum quemque,

omnes honorifice-nominans; neu superbias animo;

70

sed nos etiam ipsi laboremus: sic fere nobis

Jupiter nascentibus immisit ærumnam gravem.

Sic fatus, dimisit fratrem, quum-diligenter mandasset.

Atque ipse profectus-est ire ad Nestorem, pastorem virorum:

hunc autem invenit ad tentorium et navem nigram,

75

lecto in molli: juxtaque eum arma varia jacebant,

scutum, et duæ hastæ, splendidaque galea:

prope autem balteus jacebat totus-variegatus, quo senex

cingebatur, quando ad pugnam viros-perdentem armaretur,

populum ducens: quoniam nondum cedebat senectuti tristi.

80

Erectus autem in cubitum, capiteque levato,

Atriden allocutus-est, et interrogabat hoc sermone:

Quisnam es qui ita inter naves per exercitum vadis solus,

noctem per tenebrosam, quando dormiunt mortales ceteri?

[an aliquem custodum quærens, an aliquem sodalium?]

85

Loquere, neu tacitus ad me accede: quid vero tibi opus?

Huic autem respondit deinde rex virorum Agamemno:

o Nestore Nelide, ingens gloria Achivorum,

agnosces Atriden Agamemnonem, quem supra omnes

Jupiter conjecit in-labores perpetuo, quoad spiritus

90

in pectoribus maneat, et mihi cara genua moveantur.

Erro ita, quoniam non mihi in oculis dulcis somnus

insidet, sed curæ-est bellum et calamitates Achivorum.

Vehementer enim de-Danais timeo, nec mihi cor

firmum, sed mente-sum-attonita: cor autem mihi extra

95

pectora exsilit, tremuntque subtus splendida membra.

Sed si quid agere-cogitas, quandoquidem nec te somnus capit,

age ad custodes descendamus, ut videamus,

ne illi, labore defessi, atque etiam somno domiti,

obdormiant, at excubiarum prorsus obliti sint.

100

Infesti autem viri prope sedent, nec scimus

an-forte etiam per noctem in-animo-habeant pugnare.

Huic autem respondit deinde Gerenius eques Nestor:

Atrida augustissime, rex virorum Agamemno,

non certe Hectori omnia cogitata providus Jupiter

105

perficiet, quanta fere sperat: sed ipsum credo

curis laboraturum etiam pluribus, si forte Achilles

ab ira gravi converterit suum cor.

Te vero maxime sequar ego: insuper etiam excitemus alios,

et Tydiden hasta-inclytum, et Ulyssem,

110

et Ajacem Oilei velocem, et Phylei fortem filium.

Quin si quis et hosce adiens vocaret,

paremque-deo Ajacem Telamonium et Idomeneum regem!

horum enim naves absunt longissime, nec valde prope.

At carus quamvis sit et venerandus, Menelaum

115

objurgabo (etiamsi mihi succenseas), nec celabo;

quoniam-ita dormit, tibique soli permisit laborare.

Nunc debebat apud omnes principes laborare,

suppliciter-orans: necessitas enim urget non-jam tolerabilis.

Hunc autem rursus allocutus-est rex virorum Agamemno:

120

o senex, alias quidem te eum etiam accusare hortabar:

sæpe enim remittitque et non vult laborare,

nec pigritiæ cedens, neque insipientiæ mentis,

sed meque respiciens, et meum exspectans impulsum.

Nunc vero me prior multo surrexit, et mihi astitit:

125

atque eum quidem ego præmisi, vocatum quos tu quæris.

Verum eamus: illos vero inveniemus ante portas

inter custodes: ibi enim eos monui ut-congregarentur.

Huic autem respondit deinde Gerenius eques Nestor:

ita nemo ei succensebit, neque non-obsequetur

130

Argivorum, quando aliquem impulerit et hortatus-fuerit.

Sic locutus, induit circa pectora tunicam,

pedibusque sub nitidis ligavit pulcros calceos;

circumque se lænam fibula connexuit puniceam,

duplicem, amplam; crispa autem supra-eam-florebat lanugo.

135

Sumsit inde validam hastam, præfixam acuto ære;

profectusque-est ire ad naves Achivorum ære-loricatorum.

Primum deinde Ulyssem, Jovi consilio parem,

e somni excitavit Gerenius eques Nestor,

vociferans: illi autem continuo ad animum accessit vox;

140

exivitque tentorio, et ad ipsos verba dixit:

Cur sic ad naves per exercitum soli erratis

noctem per almam? qualis jam necessitas adeo urget?

Huic autem respondit deinde Gerenius eques Nestor:

nobilissime Laertiade, sollertia-pollens Ulysse,

145

ne indigneris: tantus enim dolor oppressit Achivos.

Sed sequere, ut et alium excitemus, quemcunque convenit

consilia agitare, vel fugiendi, vel pugnandi.

Sic dixit: ille vero in-tentorium reversus, ingeniosus Ulysses,

varium circa humeros scutum posuit, ibatque post eos.

150

Iverunt autem ad Tydiden Diomedem: eumque invenerunt

extra tentorium cum armis; circumque socii

dormiebant, sub capitibusque habebant clypeos: hastæ vero ipsis

erectæ in hastili-extremo fixæ-erant; longeque æs

splendebat, velut fulgur patris Jovis. Atque ipse heros

155

dormiebat, substrataque erat ei pellis bovis agrestis;

sed sub capite tapes extensus-erat splendidus.

Hunc juxta-stans excitavit Gerenius eques Nestor,

calcando pede movens, ursitque, objurgavitque aperte:

Surge, Tydei fili: quid per-totam-noctem somnum ducis?

160

non audis, ut Trojani in tumulo campi

sedent prope naves, exiguumque adhuc spatium eos a nobis distinet?

Sic dixit: ille vero e somno valde celeriter exsiliit,

et ipsum compellans verbis alatis allocutus-est:

Durissimus es, senex; tu quidem a-labore nunquam cessas.

165

An-non et alii sunt juniores filii Achivorum,

qui deinde unumquemque excitem regum,

quaquaversum obeuntes? tu vero intractabilis es, senex.

Hunc autem rursus allocutus-est Gerenius eques Nestor:

profecto hæc omnia, amice, recte dixisti.

170

Sunt quidem mihi filii eximii, sunt etiam viri,

ac multi, quorum aliquis obiens alios vocare-posset:

verum valde magna necessitas oppressit Achivos.

Nunc enim sane res omnibus in novaculæ sita-est acie,

utrum valde triste exitium fiat Achivis, an vita.

175

Verum i nunc, Ajacem Oilei velocem, et Phylei filium

excita (tu enim es junior), si mei misereris.

Sic dixit: is vero circa humeros induit-sibi pellem leonis

fulvi, magni, talarem; cepitque hastam;

profectusque-est ire; eosque illinc excitatos duxit heros.

180

Quum vero jam ad custodes congregatos pervenissent,

neutiquam dormientes custodum duces invenerunt;

sed vigilanter cum armis sedebant omnes.

Sicut autem canes circum oves difficulter-custodiunt in caula,

feram audientes ferocem, quæ per silvam

185

veniat de montibus, multusque strepitus super ea

virorum est et canum: atque ipsis somnus periit:

sic horum suavis somnus a palpebris perierat,

per-noctem excubias-agentibus tristem: ad-campum enim semper

conversi-erant, si-quando Trojanos audirent invadentes.

190

Hos autem senex gavisus-est conspicatus, confirmavitque oratione:

[et ipsos compellans verbis alatis allocutus-est:]

Ita nunc, cari filii, excubias agite: ne quem somnus

capiat, ne gaudium fiamus hostibus.

Sic locutus, fossam transiit: illi vero simul sequebantur,

195

Argivorum reges, quotquot vocati-erant ad-consilium.

Cum his autem Meriones et Nestoris clarus filius

iverunt: ipsi enim eos vocarant, ut-secum-consultarent.

Fossam autem transgressi depressam, consederunt

in puro loco, ubi per-corpora apparebat spatium vacuum,

200

quæ-ceciderant: unde retro conversus-fuerat ingens Hector,

perditis Argivis, quum tandem nox omnes circumtegeret.

Ibi considentes, sermonem invicem dicebant.

His autem sermones incepit Gerenius eques Nestor:

O amici, an-non jam aliquis vir confidat suo ipsius

205

animo audaci, ad Trojanos magnanimos

ut-eat? si quem forte hostium capiat in-extremo-exercitu-versantem,

vel aliquam forte etiam famam inter Trojanos percipiat

de iis quæ illi consultent inter se: utrum cogitent

istic manere apud naves procul, an ad-urbem

210

retro reversuri-sint, quandoquidem domuerint Achivos.

Hæc fortasse omnia audierit, et rursum ad nos redeat

incolumis; magna certe ei sub-cœlo gloria esset

universos apud homines; et ei præmium erit egregium.

Quotquot enim ad-naves imperant principes,

215

horum omnium ei singuli ovem dabunt nigram,

feminam, agnum-ubere-alentem; cui quidem possessio nulla similis;

semper autem in conviviis et epulis aderit.

Sic dixit: illi vero omnes obmutuerunt silentio.

Inter-hos autem jam locutus-est pugna strenuus Diomedes.

220

Nestor, me impellit cor et animus fortis

virorum infestorum ingredi exercitum prope quum-sint,

Trojanorum; sed si quis me vir simul sequatur et alius,

magis (major) fiducia et plus-audaciæ erit.

Duobus simul euntibus, etiam alter ante alterum animadvertit,

225

quomodo commodum sit factu: solus vero unus, etiamsi animadverterit,

tamen ei tardiorque animus, debiliusque consilium.

Sic dixit: illi (illorum) vero volebant Diomedem multi sequi:

volebant Ajaces duo, ministri Martis;

volebat Meriones; valde autem volebat Nestoris filius:

230

volebat autem Atrides, hasta-inclytus Menelaus;

volebat audax Ulysses penetrare in-turbam

Trojanorum; semper enim ei in præcordiis animus audebat.

Inter-hos autem jam locutus-est rex virorum Agamemno:

Tydide Diomedes, meo carissime animo,

235

eum quidem sane socium eliges, quem volueris,

eorum-qui-adsunt fortissimum; quandoquidem promti-sunt multi.

Neque tu, verecundatus tuo animo, fortiorem quidem

relinquas, sed ignaviorem comitem eligas, pudori cedens,

ad genus respiciens, ne si quidem imperio-major sit.

240

Sic dixit: timuit autem de flavo Menelao.

Inter-eos autem rursus locutus-est pugna strenuus Diomedes:

Si quidem revera socium jubetis me ipsum eligere,

quomodo tunc Ulyssis ego divini obliviscar?

cujus eximie quidem prudens cor, et animus fortis

245

in omnibus laboribus; amatque ipsum Pallas Minerva.

Eo certe comitante, etiam ex igne ardenti

ambo redierimus, quoniam egregie-scit animadvertere.

Hunc autem vicissim allocutus-est audax divinus Ulysses[TR2]

Tydide, neu me admodum lauda, neu quicquam vitupera;

250

scientes enim hæc inter Argivos loqueris.

Sed eamus; valde enim nox præcipitat, propeque est aurora;

stellæ autem jam processerunt, præteriitque plus noctis

duabus partibus, tertia autem adhuc pars reliqua-est.

Sic locuti, armis horrendis se-induerunt.

255

Tydidæ quidem dedit bellum-sustinens Thrasymedes

ensem ancipitem (suus autem apud naves relictus-erat)

et scutum; et ei galeam capiti circumposuit

taurinam, et cono-carentem et -crista, quæ χαταῖτυξ (humilis fabricâ)

vocatur, tueturque caput florentium juvenum.

260

Meriones autem Ulyssi dedit arcum atque pharetram,

et ensem; et ei galeam capiti circumposuit,

ex-pelle factam; multis autem intus loris

illigata-erat firmiter; extrinsecus vero candidi dentes

albos-dentes-habentis apri frequentes tenebant hinc et illinc,

265

bene et scite: in-media autem condensata-lana aptata-erat.

Hanc galeam quondam ex Eleone Amyntori Ormenidæ

ademerat Autolycus, solidam domum quum-perfregisset:

Scandiam autem dederat Cytherio Amphidamanti;

Amphidamas vero Molo dedit, hospitale-munus ut-esset;

270

hic autem Merioni dedit suo filio gestandam:

ac tunc demum Ulyssis texit caput circumposita.

Hi vero, postquam armis horrendis se-induerant,

profecti-sunt ire, reliquerunt autem illic omnes principes.

His vero dextram misit ardeam prope viam

275

Pallas Minerva; ii tamen eam non viderunt oculis,

noctem per tenebrosam, sed clangentem audierunt.

Gavisus-est autem de-ave Ulysses, precatusque-est Minervam:

Audi me, ægidem-tenentis Jovis filia, quæ mihi semper

in omnibus laboribus astas, nec te lateo

280

vadens: nunc rursus maxime me dilige, Minerva:

da autem rursus ad naves nos gloriam-adeptos reverti,

patrato magno facinore, quod quidem Trojanis curam-injiciat.

Secundus deinde precatus-est pugna strenuus Diomedes:

audi nunc et me, Jovis filia, indomita:

285

comitare me, sicut quum patrem comitabaris Tydeum divinum

ad Thebas, quando pro Achivis legatus ivit;

hos autem ad Asopum reliquerat, ære-loricatos Achivos;

at ipse placidam orationem ferebat Cadmeis

illuc: sed retro abiens valde ardua edidit facinora,

290

tecum (te favente), diva dea, quando ei benevola astabas.

Sic nunc mihi lubens asta, et me serva.

Tibi autem ego sacrificabo juvencam anniculam, lata-fronte,

indomitam, quam nondum sub jugum duxit vir:

hanc tibi ego sacrificabo, auro cornibus circumfuso.

295

Sic dixerunt precantes: eosque audivit Pallas Minerva.

Hi autem postquam precati-sunt Jovis filiam magni,

profecti-sunt ire, veluti leones duo, per noctem nigram,

per stragem, per cadavera, perque arma et atrum cruorem.

Verum nec Trojanos fortes sivit Hector

300

dormire, sed simul convocavit omnes principes,

quotquot erant Trojanorum ductores atque moderatores:

his ille convocatis prudens struebat consilium:

Quis mihi hoc opus pollicitus perfecerit,

præmio super magno? merces vero ei sufficiens erit;

305

dabo enim currumque duosque arduis-cervicibus equos,

qui præstantissimi fuerint veloces apud naves Achivorum,

ei quicunque ausus-fuerit (sibique et ipsi gloriam reportarit)

ad-naves veloces prope accedere, et explorare

utrum custodiantur naves veloces, sicut antea:

310

an jam, Achivi, manibus sub nostris domiti,

de-fuga consilium-agitent inter se, nec velint

noctu excubias-agere, labore fatigati gravi.

Sic dixit: illi vero omnes obmutuerunt silentio.

Erat autem quidam inter Trojanos Dolon, Eumedis filius;

315

præconis divini, dives-auri, dives-æris;

qui specie quidem erat turpis, at pedibus-velox;

atque is solus filius erat inter quinque sorores.

Qui quidem tunc Trojanisque et Hectori sermonem dixit:

Hector, me impellit cor et animus fortis

320

ad-naves veloces prope accedere, et explorare.

Verum age, mihi sceptrum attolle, et mihi jura,

vere te mihi illosque equos et currus varios ære

daturum, qui ferunt eximium Peliden.

Tibi vero ego non vanus speculator ero, nec infra exspectationem.

325

Eousque enim in exercitum hostium penetrabo, donec venero

ad-navem Agamemnoniam, ubi forte erunt principes

consilia agitantes, vel fugiendi, vel pugnandi.

Sic dixit: ille vero in manibus sceptrum sumsit, et ei juravit:

sciat nunc Jupiter ipse, altitonans maritus Junonis,

330

non sane istis equis vir vehetur alius

Trojanorum: sed te dico perpetuo iis gavisurum.

Sic dixit, atque perjurium juravit: illum tamen incitavit.

Protinus vero Dolon circa humeros posuit curvos arcus;

induitque exterius pellem cani lupi,

335

capitique imposuit de-mustelæ-pelle galeam; cepitque acutum jaculum,

profectusque-est ire ad naves ab exercitu: nec erat

venturus a navibus retro, Hectori nuntium ut-referat.

Sed quum jam equorumque et virorum reliquisset cœtum,

ibat per viam acer. Hunc autem animadvertit accedentem

340

nobilis Ulyssis, Diomedemque allocutus-est:

Iste certe, Diomedes ab exercitu Trojano venit vir,

haud scio, an navibus explorator nostris,

an aliquod spoliaturus corporum mortuorum.

Verum sinamus ipsum primum præterire nos per-campum

345

paululum: deinde vero ipsum aggredientes capiamus

celeriter: sin nos præverterit pedibus,

semper ipsum ad naves ab exercitu compelle

hasta impetens, ne-forte ad urbem effugiat.

Sic igitur locuti, extra viam inter cadavera

350

reclinati-sunt: ille vero celeriter prætercurrit imprudentia.

Sed quum jam abesset tantum, quantum sulci sunt

mularum: (hæ enim bobus præstantiores sunt

ad-trahendum in-novali profundo compactile aratrum;)

illi quidem incurrebant: hi vero constitit strepitu audito:

355

sperabat enim in animo, se revocaturos socios

e Trojanis venire, rursus Hectore jubente.

Sed quando jam aberant hastæ-jactum, vel etiam minus,

sensit viros hostiles, velociaque genua movit,

ut-fugeret: illi autem confestim eum persequi festinarunt.

360

Sicut vero quum acutis-dentibus duos canes, periti venationis,

aut hinnulum, aut leporem urgent constanter usque

locum per silvosum; ille autem præcurrit clamans:

sic hunc Tydides atque urbium-vastator Ulysses

a-populo suo interclusum persequebantur constanter usque.

365

Sed quando jam mox esset mixturus-se custodibus,

fugiens ad naves, tum vero robur injecit Minerva

Tydidæ, ut ne-quis Achivorum ære-loricatorum

priorem-se gloriaretur eum vulnerasse, ipse vero secundus veniret.

Hasta autem impetens allocutus-est eum fortis Diomedes:

370

Vel mane, vel te hasta assequar; nec te puto

diu mea a manu inferendam evitaturum certam mortem.

Dixit, et hastam emisit, volens autem aberravit ab-homine:

dexterumque supra humerum bene-politæ hastæ cuspis

in terra fixa-est: ille vero constitit, trepidavitque

375

crepitans-dentibus (stridor autem per os fiebat dentium),

pallidus præ timore. Hi vero anhelantes eum assequuti-sunt,

manibusque prenderunt: ille autem lacrimans verbum dixit:

Vivum-me-capite, atque ego me redimam: est enim domi

mihi æsque, aurumque, et ægre-laboratum ferrum:

380

ex-his vobis donabit pater infinitum pretium-liberationis,

si me vivum audierit esse apud naves Achivorum.

Hunc autem respondens allocutus-est ingeniosus Ulysses:

confide, nec quicquam tibi mors obversetur-animo:

sed age, mihi hoc dic, et vere narra;

385

quonam sic ad naves ab exercitu vadis solus,

noctem per tenebrosam, quando dormiunt mortales ceteri?

an aliquod spoliaturus corporum mortuorum?

an te Hector misit perspeculatum singula

naves ad cavas? an te ipsum animus impulit?

390

Huic autem respondit dein Dolon, subtusque ei tremebant genua:

Multo mihi cum-damno animum seduxit Hector,

qui mihi Pelidæ eximii solidis-ungulis equos

se daturum annuit, et currus varios ære.

Jussit autem me euntem, celerem per noctem nigram.

395

ad-viros infestos prope accedere, et explorare,

utrumne custodiantur naves veloces, sicuti antea;

an jam, manibus sub nostris domiti,

de-fuga consilium-agitetis inter vos, nec velitis

noctu excubias-agere, labore fatigati gravi.

400

Hunc autem subridens allocutus-est ingeniosus Ulysses:

profecto tibi magna dona appetebat animus,

equos Æacidæ bellicosi: hi vero difficiles sunt

viris certe mortalibus domitu, et equitatu,

alii quidem atque Achilli, quem immortalis peperit mater

405

Verum age mihi hoc dic, et vere narra:

ubi nunc huc profectus liquisti Hectorem, pastorem virorum?

ubi vero ei arma jacent Martia? ubi ejus sunt equi?

quomodo ceterorum Trojanorum excubiæque et contubernia?

[quæque consultent inter se, narra; utrumne cogitent

410

illic manere prope naves procul, an ad-urbem

rursus redituri-sint, quandoquidem domuerunt Achivos?]

Hunc autem rursus allocutus-est Dolon, Eumedis filius:

atqui ego tibi hæc valde vere narrabo:

Hector quidem inter eos, qui consiliarii sunt,

415

consilia agitat, divini ad sepulcrum Ili,

seorsum a strepitu: excubias vero quas quæris, heros,

nullæ certæ tuentur exercitum, neque custodiunt.

Quotquot enim Trojanorum ignis foci sunt, adhos ii quibus necessitas est,

hi vigilant, excubiasque-agere hortantur

420

inter-se: at contra e-multis-locis-convocati socii

dormiunt; Trojanis enim permittunt custodiam;

non enim ipsis liberi prope sedent, neque uxores.

Hunc autem respondens allocutus-est ingeniosus Ulysses:

quonam-modo nunc, Trojanis permixti equûm-domitoribus

425

dormiunt, an seorsum? expone mihi hoc, ut sciam.

Huic autem respondit deinde Dolon, Eumedis filius:

atqui ego etiam hæc valde vere narrabo.

Ad mare quidem Cares et Pæones curvis-arcubus-armati,

et Leleges, et Caucones, divinique Pelasgi.

430

At Thymbram vero locum sortiti-sunt Lyci, Mysique superbi,

et Phryges equûm-domitores, et Mæones bellatores-equestres.

Sed cur me hæc percontamini singula?

si enim jam cupitis Trojanorum penetrare in-turbam

Thraces hi seorsum sunt novi-advenæ, extremi ceterorum;

435

inter ipsos autem Rhesus rex, filius Eionei.

Cujus quidem pulcerrimos equos vidi atque maximos:

candidiores sunt nive, cursu autem ventis pares;

currus vero ei auroque et argento scite elaboratus-est:

arma autem aurea, ingentia, mirabile visu,

440

venit habens: quæ quidem neutiquam mortalibus convenit

viris ferre, sed immortalibus diis.

At me nunc quidem navibus admovete velocibus,

aut me ligatum, relinquite hic rigido vinculo,

donec redieritis, et experti-fueritis-de-me,

445

utrum ad veritatem dixerim apud vos, an etiam secus.

Ilum autem torve intuens allocutus-est fortis Diomedes:

ne vero mihi effugium, Dolon, meditare animo,

bona quamquam nuntiasti, quum veneris manus in nostras.

Si enim te nunc pretio-liberarimus, aut dimiserimus,

450

certe et posthac venies celeres ad naves Achivorum,

aut speculaturus, aut aperte pugnaturus:

sin autem meis sub manibus domitus vitam amiseris,

non-amplius posthac tu nocumentum unquam eris Argivis.

Dixit, et ille quidem eum erat, mentum manu crassa

455

prehendens, supplex-oraturus: is autem cervicem mediam percussit,

ense insurgens; et ambos incidit nervos,

loquentisque adeo illius caput pulveri mistum-est.

Ejus autem de-mustelæ-pelle galeam a-capite detraxerunt,

et pellem-lupi, et arcus resilientes, et hastam longam:

460

et hæc-quidem Minervæ prædatrici divinus Ulysses

in-altum sustulit manu, et precans verbum dixit:

Gaude, dea, hisce; te enim primam in Olympo

omnium mortalium invocabimus: sed et insuper

deduc nos ad Thracum virorum equosque et contubernia.

465

Sic igitur dixit, et ista a-se in-altum sublata

posuit super myricam; conspicuumque signum apposuit,

convellens arundines, myricæque late-frondentes ramos;

ne laterent eos redeuntes celerem per noctem nigram.

Ipsi autem ibant ulterius, perque arma et atrum cruorem;

470

statimque ad Thracum virorum cohortem pervenerunt euntes.

Illi autem dormiebant labore fatigati, armaque illis

pulcra juxta ipsos humi deposita-erant, scite, ut-decebat,

triplici-ordine: et juxta eos singulorum bijuges (bini) equi.

Rhesus autem in medio dormiebat; juxtaque ipsum veloces equi

475

ex orbe-currus extremo loris ligati-erant.

Hunc autem Ulysses prior conspicatus Diomedi ostendit:

Is tibi, Diomedes, vir est, ii vero tibi equi,

quos nobis significavit Dolon, quem occidimus nos.

Verum age jam, exsere validum robur: neque te oportet

480

stare inanem cum armis; sed solve equos:

aut tu viros occide, eruntque-curæ mihi equi.

Sic dixit: illi autem inspiravit robur cæsiis-oculis Minerva:

interficiebatque circumquaque, horumque gemitus ortus-est fœdus,

ense percussorum: rubescebatque sanguine terra.

485

Sicut autem leo pecudibus incustoditis superveniens,

capris, vel ovibus, mala machinans irruit:

sic quidem Thracas viros invadebat Tydei filius,

donec duodecim interfecisset: at ingeniosus Ulysses,

quemcunque Tydides ense percussisset astans,

490

hunc Ulysses pone prehensum pede extrahebat,

hæc cogitans in animo, ut pulcris-jubis equi

facile transirent, neu tremiscerent animo

super-cadavera gradientes; insueti-erant enim adhuc eorum.

Sed quum jam regem assequutus-esset Tydei filius,

495

hunc decimum-tertium dulci anima privavit,

suspirantem: malum enim somnium capiti institit.

[illa nocte, Œnidae filus, per consilium Minervæ.]

Interea vero audax Ulysses solvebat solidis-ungulis equos

colligavitque loris, et eduxit e-turba,

500

arcu percutiens, quia non scuticam splendidam

varia ex sella currus cogitarat manibus sumere:

sibilavit autem deinde, significans Diomedi divino.

At is meditabatur manens, quid audacius patraret;

an ipse currum prehensum, ubi varia arma jacebant,

505

temone extraheret, exportaretve in-altum sublatum;

an-potius adhuc pluribus Thracibus animam eriperet.

Dum ille hæc volvebat in mente, interim Minerva

prope astans allocutus-est Diomedem divinum:

Reditus jam memento, magnanimi Tydei fili,

510

naves ad cavas: ne et fugatus eo venias;

ne forte quis etiam Trojanos excitet deus alius.

Sic dixit: ille vero sensit deæ vocem locutæ;

confestimque equos conscendit: verberabat autem Ulysses

arcu; hique volabant celeres ad naves Achivorum.

515

Nec-vero irritam-speculationem egerat argenteo-Arcu Apollo,

ut vidit Minervam Tydei filium comitantem:

ei irascens, Trojanorum ingressus-est magnum exercitum;

excitavitque Thracum consiliarium Hippocoontem,

Rhesi consobrinum fortem. Hic vero e somno exsiliens,

520

ut vidit locum vacuum, ubi steterant veloces equi,

virosque palpitantes inter fœdas strages,

ejulavitque ilico, carumque voce-ciebat sodalem.

Troum autem clangorque et immensus ortus-est tumultus

irruentium simul; spectabantque-admirabundi ardua facinora,

525

quæ viri quum-patrassent, abierant cavas ad naves.

Illi vero quum jam eo pervenissent, ubi speculatorem Hectoris occiderant,

ibi Ulysses quidem cohibuit, Jovi carus, veloces equos;

Tydides vero in-terram desiliens, spolia cruenta

in manibus Ulyssi posuit: conscenditque equos.

530

Percussit autem equos, ii vero non inviti volabant.

[naves ad cavas: illuc enim ire gratum erat animo.]

Nestor autem primus sonitum audivit, dixitque:

O amici, Argivorum ductores et principes,

mentiar, an verum dicam? jubet autem me dicere animus.

535

Equorum mihi pedibus-velocium sonitus aures circumferit.

Utinam vero Ulyssesque et fortis Diomedes

huc protinus e Trojanis agant solidis-ungulis equos:

sed graviter timeo in mente, ne-quid passi-sint

Argivorum illi fortissimi a Trojanorum turba.

540

Nondum totus dictus-erat sermo, quum advenerunt ipsi.

Et illi quidem descenderunt in terram: hi vero gavisi

dextris salutabant, verbisque blandis.

Primus autem interrogabat Gerenius eques Nestor:

Dic age mihi, o laudatissime Ulysse, ingens gloria Achivorum,

545

quomodo hosce equos ceperitis: penetrantes in-turbam

Trojanorum? an aliquis illos præbuit deus obviam-veniens?

profecto vehementer radiis similes solis!

Semper quidem Trojanis immisceor, neque certe aio

manere-me apud naves, senex licet sim bellator:

550

attamen nondum tales equos vidi, neque animadverti.

Sed aliquem vobis puto dedisse deum obvium-factum:

ambos enim vos diligit nubes-cogens Jupiter,

filiaque ægidem-tenentis Jovis, cæsiis-oculis Minerva.

Hunc autem respondens allocutus-est ingeniosus Ulysses:

555

o Nestor Neleide, ingens gloria Achivorum;

facile deus quidem volens etiam meliores, quam hi sunt,

equos donaverit, quoniam multo potentiores sunt dii.

Equi autem hi, senex, novi-advenæ, de-quibus quæris,

Thracii sunt: qui autem ipsos regebat eum strenuus Diomedes

560

occidit, juxtaque socios duodecim omnes principes.

Decimum-tertium autem speculatorem interfecimus prope naves,

quem quidem, explorator exercitus ut-esset nostri,

Hectorque miserat et alii Trojani illustres.

Sic fatus, fossam transcendere-fecit solidis-ungulis equos,

565

gaudio-exsultans; unaque ceteri ibant gaudentes Achivi.

Hi autem quum ad Tydidæ tentorium bene-structum pervenissent,

equos quidem alligarunt scite-sectis loris

præsepe ad equinum, ubi quidem Diomedis equi

stabant veloces-pedibus, dulce triticum edentes.

570

Navis autem in puppi spolia cruenta Dolonis

posuit Ulysses, donec sacrum pararent Minervæ.

Ipsi vero sudorem multum abluebant mari,

ingressi, cruraque, et cervicem, circa et femora.

Ac postquam ipsis unda maris sudorem multum

575

abluerat a corpore, et recreati-erant suo corde,

in solia-balneatoria ingressi bene-polita, lavabant.

Inde lauti et uncti pingui oleo,

epulis assidebant; e cratere autem Minervæ

pleno haustum libabant dulce vinum.