De graaf d’Avignon had zijn bezoek aan mevrouw Bishop en hare nicht op vier uur bepaald. Maar het was nog ruim anderhalf uur vroeger, toen een rijtuig voor de woning in de G-straat, Piccadilly, stilhield, en een kleine jongen in livrei hem aandiende.

„Ik ben zooveel vroeger gekomen,” verklaarde de bezoeker, „in de hoop, dat u uw bekoorlijke nicht wel zult willen toestaan mij op een ritje in het park te vergezellen.”

„Daar heb ik niets tegen,” antwoordde mevrouw Bishop welwillend, „als mijn nichtje er pleizier in heeft.”

Toen de jonge dame de kamer binnentrad, beantwoordde zij koel den beleefden groet van den graaf. Maar tot groote verwondering van mevrouw Bishop, nam zij, na eenig wederstreven, de uitnoodiging voor het ritje aan. „Het lieve kind is verstandiger dan ik dacht!” riep de oude dame uit, toen zij het rijtuig zag wegrijden.

Mevrouw Bishop keerde naar de huiskamer terug, waar zij zich een schitterende toekomst voorstelde, die de rijkdom van den graaf haar zoude verschaffen, weinig denkende, dat het rijtuig, dat al haar hoop bevatte, in plaats van naar het park te rijden, links afsloeg en zoo snel mogelijk den weg naar het Charingcross-station insloeg. Het kwam daar aan, vijf minuten, voordat de trein naar Parijs afreed. Eenmaal in een gereserveerde coupé gedoken, haalden de samenzweerders weder ruim adem.

„Je hebt je rol prachtig gespeeld, Ernest.”

„Vindt je? Ja, toen ik aan de Apollo-opera was, zei men altijd, dat ik beter acteerde dan zong.”

„En wat een prachtige vermomming heb je aan,” ging Mabel voort, terwijl zij naar den langen baard, het lorgnet en de slobkousen keek, die, met andere hulpmiddelen, Riordan tot een getrouwe kopie van den graaf gemaakt hadden. „Ik was half en half bang, dat het toch nog de echte graaf was”, zei Mabel lachend.

„Ja, dank zij de grime en een weinig bedrevenheid in het buikspreken. Arme graaf, ik kan me zoo voorstellen, hoe hij zich de haren uit het hoofd rukt, als hij ziet, welk een poets wij hem gebakken hebben.”

„Ernest, denk je heusch, dat in de liefde en den oorlog alle middelen geoorloofd zijn?”

„Natuurlijk zijn ze dat, engel.”

Nu besprak het paartje de plannen, die Ernest ontworpen had. Hij had een vriend, Karslake genaamd, bij de Engelsche ambassade te Parijs en door bemiddeling van dezen vriend kon een huwelijk binnen een paar dagen voltrokken worden. Waren zij eenmaal getrouwd, dan zouden zij naar Londen terugkeeren en [32]met mevrouw Bishop vredesonderhandelingen aanknoopen. De vrouw van zijn vriend was voor hun plan gewonnen en Mabel kon bij haar logeeren.

Juist toen de trein Calais verliet, keek een Franschman in den coupé en nam de reizigers doordringend op.

„Ik vraag u wel excuus,” zei hij beleefd, „ik meende een vriend te herkennen.”

„Zeker een vriend van den graaf,” zei Ernest een oogenblik later.

„Zoodra wij bij Karslake zijn, moet ik mij van die vermomming ontdoen.”

De nieuwsgierige Franschman snelde naar het telegraafbureau en verzond een telegram, van den volgenden inhoud:

„Graaf d’Avignon passagier naar Parijs, trein 10.47. Zou goed zijn, ambtenaren te hebben om identiteit vast te stellen.”

Dit telegram werd direct daarop aan het politiebureau te Parijs ontvangen en het gevolg hiervan was, dat, toen Ernest den trein verliet, hij onmiddellijk door rechercheurs werd aangehouden, waarvan er een zeide:

„Monsieur le comte d’Avignon, ik arresteer u op grond, dat gij verdacht wordt medeplichtig te zijn aan een samenzwering tegen de republiek.”

Ernest en Mabel waren sprakeloos van ontzetting.

Het aanbod van de politiemannen, dat de jonge dame den gevangene naar het politiebureau mocht vergezellen, werd zwijgend aangenomen en spoedig was het commissariaat bereikt.

„Maar ik ben de graaf d’Avignon niet,” verzekerde Ernest keer op keer. „Ik ben een Engelsch onderdaan.”

„Dat hebt ge ons te bewijzen,” antwoordde de hoofdcommissaris, „gij zijt tweemaal herkend voor den graaf en wij wisten wel, dat gij in Engeland verblijf hield.”

Ernest zond natuurlijk een boodschap naar Karslake en het resultaat hiervan was, dat de politie den gevangene weder in vrijheid stelde.

„Wij kunnen den vogel nu toch knippen,” zei de commissaris, „als hij maar niet weet, dat wij hem op het spoor zijn. Zend dit telegram dadelijk naar den graaf d’Avignon G-hotel Londen.

„Ben hotel C. Parijs. Kom mij te hulp. Durf niet aan tante schrijven.

Mabel.”

Twaalf uur later werd de echte graaf d’Avignon gearresteerd, op het oogenblik, dat hij het hotel C. wilde binnentreden, met mevrouw Bishop aan zijn arm. Zoodra deze dame zich aan de politiebeambte verstaanbaar had kunnen maken, snelde zij naar het huis van de Karslakes. Ernest en haar nichtje waren uit.

„Ze trouwen van middag,” deelde Karslake kalmpjes mede, toen hij er in geslaagd was, mevrouw Bishop eenigszins tot bedaren te brengen.

Op deze mededeeling ontvlamde haar woede opnieuw, maar wederom wendde de attaché zijn diplomatieke welsprekendheid aan, en een paar minuten later zat mevrouw Bishop kalmpjes te luisteren naar zijn verhaal van de vreeselijke straffen, zoo als verbeurdverklaring van alle goederen, die een samenzweerder tegen de Republiek moesten treffen, welk verhaal doorspekt was met lofredenen op Riordan’s deugden en artistieke talenten.

„Eén vogel in de hand is beter dan tien in de lucht,” philosopheerde mevrouw Bishop. „De graaf verliest misschien zijn goederen en wordt wellicht in de gevangenis gezet. Riordan zal er niets tegen hebben, dat Mabel voortgaat met zingen, en ze zullen wel nooit zoo onaardig zijn om mij een fatsoenlijk inkomen te weigeren.”

Bij het geluk, dat Mabel in haar wittebroodsdagen smaakte, was één wanklank—de gedachte, dat zij de onwillekeurige oorzaak was van de gevangenneming van den graaf.

Het was dan ook met groote vreugde, dat zij hoorde, dat hij vrijgesproken was. [33]