| |
Páginas |
| Dedicatoria. |
V |
| Prólogo de D. Emilio Castelar. |
VII |
| Duas palabras d’a autora. |
XXIII |
| LIBRO I |
| VAGUEDÁS |
| D’aquelas que cantan as pombas y as frores. |
3 |
| Ben sei que non hay nada. |
3 |
| Tal com’as nubes. |
4 |
| Diredes d’estes versos, y é verdade. |
5 |
| ¡Follas novas!, risa dame. |
6 |
| ¿Que pasa ô redor de min? |
7 |
| Alguns din, ¡miña terra! |
7 |
| Alá, po-la alta noite. |
8 |
| Paz, paz deseada. |
9 |
| Un-ha vez tiven un cravo. |
10 |
| Cand’un é moi dichoso, moi dichoso. |
11 |
| Oxe ou mañan, ¿quen pode decir cando? |
12 |
| Xa nin rencor nin desprezo. |
13 |
| Aquel romor de cántigas e risas. |
14 |
| Á un batido, outro batido. |
16 |
| Cand’era tempo d’inverno. |
16 |
| Mais vé qu’o meu corazon. |
17 |
| Co seu xordo e costante mormorio. |
18 |
| Ando buscando meles e frescura. |
19 |
| ¡Silencio! |
20 |
| LIBRO II |
| ¡DO INTIMO! |
| ¡Adios! |
23 |
| Grilos e ralos, rans albariñas. |
25 |
| ¡Cal as nubes n’o espaço sin limites! |
26 |
| Rico ou probe algun dia. |
27 |
| N’a catredal. |
28 |
| Corré serenas ondas cristaiñas. |
32 |
| Cada noite eu chorando pensaba. |
34 |
| Ti onte mañan eu. |
35 |
| Deixa que n’esa copa en onde bebes. |
36 |
| Bós amores. |
37 |
| Amores cativos. |
38 |
| Abrid’as frescas rosas. |
39 |
| De valde... |
40 |
| ¿Quen non xime? |
41 |
| Ladraban contra min que camiñaba. |
43 |
| Por qué, miña almiña. |
45 |
| O toque d’alba. |
47 |
| ¡Mar! c’as tuas auguas sin fondo. |
50 |
| Caba lixeiro, caba. |
51 |
| Cando penso que te fuches. |
52 |
| A ventura é traidora. |
53 |
| Lévame á aquela fonte cristaiña. |
54 |
| Ô pazo d’A... |
55 |
| N’o ceo, azul crarísimo. |
56 |
| A xusticia po-la man. |
57 |
| Dios puxo un velo enriva. |
59 |
| ¡Tas-tis! ¡tas-tis! n’a silenciosa noite. |
60 |
| Amigos vellos. |
62 |
| Mayo longo... mayo longo. |
64 |
| Lua descolorida. |
65 |
| Qué pracidamente brilan. |
66 |
| Estranxeira n’a sua patria. |
68 |
| ¡Padron!... ¡Padron! |
70 |
| Pasade. |
74 |
| Por qué, Dios piadoso. |
75 |
| ¡Soya! |
77 |
| LIBRO III |
| VARIA |
| N’hay peor meiga que un-ha gran pena. |
81 |
| Vamos bebendo. |
88 |
| Un verdadeiro amor é grande e santo. |
89 |
| Non cantes, non chores, non rias, non fales. |
89 |
| ¡Adiante! |
90 |
| ¡Nin âs escuras!... |
91 |
| Xigantescos olmos, mirtos. |
93 |
| Cada cousa n’o seu tempo. |
95 |
| Cabe d’as froles a nena. |
96 |
| Pelouro que roda. |
99 |
| A disgracia. |
100 |
| ¡E ben! cando comprido. |
103 |
| Sin niño. |
105 |
| Eu por vos, e vos por outro. |
106 |
| ¡Valor! qu’anqu’eres como branda cera. |
109 |
| Dulce sono. |
110 |
| Espantada, o abismo vexo. |
111 |
| Para a vida, para a morte. |
112 |
| N’a tomba d’o xeneral inglés Sir John Moore. |
114 |
| Cal graciosa brandeas. |
119 |
| Sin terra. |
122 |
| Para uns negro. |
123 |
| Tristes recordos. |
126 |
| Meses d’o inverno frios. |
131 |
| Era n’o mes de Mayo. |
132 |
| ¿Qué ten? |
138 |
| Tí, a feiticeira e branca com’as neves. |
139 |
| Ruinas. |
140 |
| Chirrar d’os carros d’a Ponte. |
144 |
| A Bandolinata. |
145 |
| Brancas virxes de cándidos rostros. |
148 |
| Vanidade. |
149 |
| Para á vida e para á morte. |
150 |
| Apresa Alvaro d’Anido. |
152 |
| Decides qu’o matrimonio. |
153 |
| Agora cabelos negros. |
155 |
| Premita Dios que te vexas. |
156 |
| Teño un mal que non ten cura. |
157 |
| Sarna con gusto, non pica. |
159 |
| É verdade qu’un pode. |
160 |
| Fas uns versos... ¡ay qué versos! |
161 |
| Tembra un neno no húmido pórtico. |
162 |
| LIBRO IV |
| D’A TERRA |
| ¡Calade! |
167 |
| Miña casiña, meu lar. |
168 |
| Soberba. |
171 |
| ¡A probiña, qu’está xorda!... |
174 |
| Xan. |
186 |
| O encanto d’a pedra chan. |
189 |
| Tanto e tanto nos odiamos. |
198 |
| En Cornes. |
202 |
| San Lourenzo. |
206 |
| LIBRO V |
AS VIUDAS D’OS VIVOS
E AS VIUDAS D’OS MORTOS |
| ¡Pra a Habana! |
211 |
| ¡Olvidemo-l-os mortos! |
215 |
| ¡Terra a nosa! |
218 |
| Tecin soya a miña tea. |
224 |
| Os manantiales sécanse. |
225 |
| Dor alleo n’é meu dor. |
226 |
| Como venden a carne n’o mercado. |
227 |
| Foy a Pascoa enxoita. |
229 |
| Non coidarey xa os rosales. |
229 |
| Eu levo un-ha pena. |
230 |
| Meus pensamentos cal voás tolos. |
232 |
| Vivir para ver. |
233 |
| N’é de morte. |
235 |
| ¡Querom’ire, querom’ire! |
237 |
| O meu olido mais puro. |
238 |
| Medico, doill’a cabeza. |
238 |
| Anque me des viño d’o Riveiro d’Avia. |
239 |
| Dend’aquí vexo un camiño. |
240 |
| N’o craustro. |
242 |
| Cómo lle doy a yalma. |
244 |
| Ô sol fun quentarme. |
245 |
| Sempre po-la mort’esperas. |
246 |
| ¿Qué lle digo? |
247 |
| Teño un niño de tolos pensamentos. |
249 |
| Basta un-ha morte. |
252 |
| As Torres d’Oeste. |
253 |
| ¿Por qué? |
258 |
| De soidás morriase. |
259 |
| Pois consolate, Rosa. |
261 |
| C’a pena ô lombo. |
264 |
| Tan soyo. |
266 |